 | Polska › woj. małopolskie › powiat krakowski › Raciborowice › ul. św. Małgorzaty › Kościół św. Małgorzaty › Wnętrza |
25 czerwca 2019 , Kościół św. Małgorzaty - fragment gotyckiego sklepienia z herbem Wieniawa (głowa żubra) Jana Długosza.
ZPKSoft
+1 głosów:1  Herb Wieniawa to raczej głowa woła niż żubra. 2019-06-26 10:46:53 (6 lat temu)
do ZPKSoft: Żubra, żubra;-) bo jak wół napisane stoi: "...głowa żubrza powinna być czarnego koloru, rogi u niej tak ułożone, jakby księżyc nie pełny wyrażały, przez nozdrza wić zawiedziona w koło skręcona, czyli jako inni chcą, cyrkuł złoty, w zakrętach poczerniony, w polu żółtem..." 2019-06-26 16:27:05 (6 lat temu)
ZPKSoft
+1 głosów:1 do 4elza: Masz rację, sprawdziłam rodowód herbu . Z żubra nie pasowało mi kółko w nosie ;-) 2019-06-26 17:55:27 (6 lat temu)
Mariusz Brzeziński
+1 głosów:1 do ZPKSoft: Są tacy , którzy Wieniawę tłumaczą jako "Bawola głowa" lub "Bawół". Herb pochodzi z Moraw gdzie o żubra było trudno. 2019-06-26 18:25:10 (6 lat temu)
|
|
Na stronie od 2019 luty
7 lat 2 miesiące 9 dni |
Wyposażenie wnętrza (głównie barokowe):
- kamienna ambona z piaskowca z płaskorzeźbami apostołów i Chrystusa Zbawiciela Świata (ok. 1578)
- umieszczone pod amboną resztki epitafium Brendanusa von Ziedlitz, starosty świdnicko-jaworskiego (1602)
- kamienna chrzcielnica (1578)
- drewniany ozdobiony polichromiami barokowy ołtarz główny (I poł. XVIII w.)
- drewniane ozdobione polichromiami barokowe ołtarze boczne (I poł. XVIII w.)
- drewniane tabernakulum w ołtarzu głównym (I poł. XVIII w.)
- prospekt organowy ozdobiony polichromiami przedstawiającymi drogę krzyżową (I poł. XVIII w.)
- obraz św. Jana Nepomucena w ołtarzu głównym (pocz. XVIII w.)
- obraz św. Michała na bocznej ścianie prezbiterium
- obraz św. Jadwigi na bocznej ścianie prezbiterium
- obraz Ustanowienia Najświętszego Sakramentu
- drewniana barokowa figura św. jana Chrzciciela (I poł. XVIII w.)
- kamienna barokowa figura św. Antoniego (I poł. XVIII w.)
- kamienna barokowa figura św. Jana Nepomucena (I poł. XVIII w.)
- pozłacana srebrna monstrancja (I poł. XVIII w.)
- barokowy relikwiarz wykonany w drewnie, szkle i obity tkaniną
- srebrna barokowa kustodia (1716)
- mosiężny barokowy kociołek do wody święconej
- dwa drewniane świeczniki paschalne (I poł. XVIII w.)
- cztery posrebrzane lichtarze (1839)
Kościół św. Małgorzaty - gotycki kościół murowany, wzniesiony z fundacji Jana Długosza w tzw. „stylu długoszowym” - jako budowla jednonawowa z prezbiterium zakończonym prostokątnie, nakrytym sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Prostokątna nawa kryta jest stropem. Charakterystyczne, bogate wyposażenie w detal kamieniarski, stanowią ostrołukowe portale uskokowo-schodowate i liczne kartusze z herbem Wieniawa (głowa żubra) Jana Długosza. Na zwornikach sklepiennych prezbiterium oprócz herbu Wieniawa, znajduje się również herb Kapituły Krakowskiej – trzy korony. Wystroju dopełnia płaskorzeźbiona tablica erekcyjna z reliefem patronki kościoła – św. Małgorzaty wraz z inskrypcją (1476) i herbami.
Na wieży kościelnej na poziomie 21,61 m, znajdują się dwa dzwony:
- dzwon pod wezwaniem św. Michała z napisem ST. MICHAEL SIE DES DEUTSCHEN SCHUTZ UND SCHIRM, plakietką z wizerunkiem św. Jerzego walczącego ze smokiem z częściowo zatartym napisem … LETZTEN oraz ze znakiem odlewni w postaci dzwonu oraz podpisem mistrza ludwisarskiego HEINRICH CZUDNOCHOWSKY BRESLAU X
- dzwon bez wezwania z plakietką z napisem F. SCHILLING HOCHFELD APOLDA 1903 oraz znakiem odlewni w postaci kotwicy
Między drugą, a trzecią przyporą zlokalizowany jest zamurowany portal uskokowy w stylu romańskim, będący średniowiecznymi „Wrotami Umarłych”, którymi wyprowadzano zmarłych po mszy żałobnej na cmentarz.W elewacje kościoła wmurowano 9 epitafiów i płyt nagrobnych:
- renesansowe epitafium czwartego pastora Jana Kölberga (1591)
- płyta nagrobna Fabiana Brendana von Ziedlitz (1609)
- epitafium nieznanego z nazwiska dziedzica (1648)
- epitafium Magdalene Geisler z domu von Schkoppin z linii Krebsberg (1649)
- epitafium nieznanego z nazwiska dziedzica lub członka jego rodziny (1668)
- klasycystyczna płyta nagrobna proboszcza Josepha Haasa (1829)
- barokowa płyta epitafijna pastora Christiana Friedricha Heisse (1787)
- epitafium Elisy von Ziedlitz (1540)
Kościół wzmiankowany po raz pierwszy w 1399. Przebudowany na późnogotycki w II połowie XVI w., z wymianą drewnianego stropu na sklepienie krzyżowo-żebrowe w układzie dwunawowym z dwoma kwadratowymi filarami oraz na sklepienie gwiaździste w prezbiterium. W 1551 kościół został przejęty przez ewangelików. W 1577 dobudowano wieżę od zachodu i zakrystie od północy. W dniu 17.04.1654 decyzją cesarskiej komisji remocyjnej został zwrócony katolikom, jak również - plebania i szkoła. W pierwszej połowie XVIII w. przebudowano wnętrze w stylu barokowym. W 2003 dokonano kradzieży obrazu św. Jana Nepomucena oraz barokowych figur św. Jana Ewangelisty, św. Katarzyny , św. Cecylii i rzeźb dwóch aniołków z ołtarza głównego, odzyskano jedynie obraz św. Jana Nepomucena.