Budynek przypisany był do miejscowości Sibica z numerem konskrypcyjnym 34. Numeru posesji przed wcieleniem Sibicy do Czeskiego Cieszyna nie posiadał. Dopiero po II wś., kiedy ulice otrzymały własne nazwy budynku przydzielono numer posesji 6. Obiekt jest zaznaczony na mapie katastralnej Sibicy z 1836 r. pod numerem BP (Bau Parzelle) 53. Wykonany był z trwałego budulca, czyli cegły lub kamienia. W spisie budynków wykonanym przez dawnego dyrektora polskiej szkoły Franciszka Francusa (1870-1962) dom posiadał numer 53 oraz dopisek - Pfarre Kath. chał. i pole. Dom wraz z otaczającym go gruntem potocznie nazywano "na Farskim". Nazwa ta aczkolwiek potoczna odnosiła się do pierwotnych właścicieli, czyli księży katolickich parafii cieszyńskiej. Kościół posiadał w Sibicy od co najmniej XV wieku liczne grunty oraz staw, który nazywano "farski staw". Jednym z najstarszych dokumentów pochodzi z okresu po 1484 r., kiedy została spisana ugoda pomiędzy proboszczem Michałem von Kozel a obywatelami sibickimi, którzy skarżyli proboszcza, że stawy farskie w Sibicy zamieniają ich pole w błoto. Inny dokument pochodzi z połowy XVI wieku. Potwierdza on, że ksiądz Johann, dziekan Księstwa Cieszyńskiego zakupił w Sibicy poniżej stawów farskich ogród, oprócz tego jeszcze trzy do ogrodu należące parcele w Błogocicach. Podług Książki Adresowej Sibicy z 1932 r. ówczesnym właścicielem budynku była: Katolicka fara Cieszyn. Możliwe, iż w tym okresie w budynku mieszkali księża sibickiego kościoła pod wezwaniem św. Jadwigi tu również mogła się znajdowała kancelaria parafialna. Po zapewne przymusowym opuszczeniu budynku przez polskich księży, w budynku pozostała znaczna część pierwotnego wyposażenia: książki religijne (polskojęzyczne), kancjonały, biblie, modlitewniki, obrazy o tematyce religijnej, krzyże, dwie figury Madonny (1 m wysokości) w drewnianych obudowach, różańce etc. Najprawdopodobniej po II wś. właścicielem był Wawrosz. W 1956 r. budynek ten nabyli po połowie Franciszek Szkandera oraz Karol Dyba. W 1964 r. po śmierci Franciszka Szkandery połowa budynku przeszła na własność Anny Dybowej (żona Karola Dyby i zarazem córka Franciszka Szkandery). Ostatnim właścicielem przed jego wyburzeniem, co miało miejsce w 1986 r. był Karol Dyba. Obecnie w miejscu, gdzie wcześniej stał opisywany budynek znajduje się basen kryty.