Kościół w Boryszynie stanowi cenny i rzadki przykład protestanckiej architektury sakralnej, wzniesionej w konstrukcji zrębowej. Kościół został wzniesiony w 1648 r., na miejscu starszej świątyni, wzmiankowanej w 1426 r., użytkowanej przez protestantów od 1520 r. W roku 1690 dostawiono wieżę. Remontowany w 1709, 1711 oraz 1901 roku. Po II wojnie światowej przejęty przez katolików. W 1968 roku w miejscu drewnianej zakrystii wymurowano nową. Prawdopodobnie wówczas przesunięto ołtarz główny bez kosza ambonowego do ściany prezbiterialnej, usuwając emporę wschodnią. W tym czasie zmieniono pokrycie dachowe z łupka na blachę. W latach 90. XX w. ponownie zmieniono pokrycie dachowe oraz przeprowadzono konserwację elementów drewnianych. W 1997 r. pomalowano wnętrze.
Kościół usytuowany jest w centrum wsi, na lekko wyniesionym terenie porośniętym starodrzewiem, będącym pozostałością po dawnym cmentarzu. Plac kościelny został otoczony kamienno-ceglanym murem. Obiekt jest orientowany. Świątynia wzniesiona w konstrukcji zrębowej, założona na planie prostokąta, z kwadratową wieżą od zachodu, dwoma przedsionkami w konstrukcji szkieletowej od południa oraz murowaną zakrystią i szkieletową klatką schodową od północy. Korpus główny przekryty trójspadowym dachem siodłowym, przechodzący od północy w niewielki dach pulpitowy nad klatką schodową. Przybudówki nakryto dachami dwuspadowymi, zakrystię trójspadowym, a wieża otrzymała czworoboczną, strzelistą iglicę. Pokrycie dachów jest blaszane. Elewacje korpusu pozostawiono z czytelną konstrukcją zrębową w formie poziomych bali łączonych w narożnikach na jaskółczy ogon. Wieżę, elewację zachodnią oraz partię klatki schodowej odeskowano. Okna w partii przyziemia są w kształcie kwadratu, w wyższej kondygnacji - prostokątne, zamkniętymi łukiem odcinkowym. Salowe wnętrze kościoła przekryto drewnianym pseudosklepieniem kolebkowym, pierwotnie ozdobionym barokową polichromią o charakterze ludowym, obecnie zamalowaną. W zachodniej części mieści się empora wsparta na słupach. Zabytek dostępny. Możliwość zwiedzania po wcześniejszym uzgodnieniu telefonicznym.
Oprac. Marta Kłaczkowska, OT NID w Zielonej Górze, 05.11.2014 r.
Źródło: (CC BY-NC-ND 3.0)