1822 - Pierwszym środkiem komunikacji publicznej w Warszawie były omnibusy. Pojawiły się one jako pojazdy służące do przewozu kilkunastu osób z okazji większych uroczystości lub jazd niedzielnych.
1836 - Regularna komunikacja, określona mianem podmiejskiej, została uruchomiona przez przedsiębiorcę Godeckiego na trasie: Pl. Saski - Królikarnia.
1844 - Pierwszym omnibusem miejskim był powóz zwany "sztajnkellerką" od nazwiska właściciela i producenta powozów Piotra Steinkellera. Linia została uruchomiona na trasie: Pałac Mostowskich - Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. W następnych latach istniało wiele przedsiębiorstw, które posiadały jedno lub dwu-przedziałowe omnibusy. Ich miejscami postoju były place, np.: Trzech Krzyży czy Krasińskich oraz dworce kolejowe.
01.07.1877 - Wybuchł pożar, który w przedsiębiorstwie inż. Konstantego Okonia zniszczył prawie cały tabor. Wówczas dysponował on 28 omnibusami, w tym jednym spacerowym, czterokonnym, i posiadało 118 koni. Te liczby wskazują na to, że na każdy omnibus przypadały po dwie pary koni, po to aby móc je zmieniać w ciągu dnia. W rezerwie pozostawało sześć, koni a po wynajęciu spacerowego powozu tylko dwa.
1881 - Omnibusy miejskie (nie magistrackie) kursowały na następujących liniach:
Plac Krasińskich - Plac Świętego Aleksandra (Trzech Krzyży)
Plac Zamkowy (Króla Zygmunta) na ulicę Piękną (róg Alei Ujazdowskich)
Plac Króla Zygmunta na ulicę Chłodną, do rogatki Wolskiej
Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej przy ulicy Marszałkowskiej do rogatki Powązkowskiej
Plac Krasińskich do Dworca Kolei Nadwiślańskiej, przy ulicy Zakroczymskiej
Dworzec Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej - Solec
Nowy Zjazd - ulica Targowa (Praga)
Najbardziej ruchliwą była linia pierwsza. Opłata za kurs wynosiła 5 kopiejek. Omnibusy nie wyróżniały się ani elegancją ani uprzejmością woźniców. W lecie kursowały omnibusy na dodatkowo uruchamianych liniach "podmiejskich", na następujących trasach:
Nowy Zjazd - Zacisze (Praga)
Plac Św. Aleksandra (pl. Trzech Krzyży) - Marcelin
Plac Św. Aleksandra (pl. Trzech Krzyży) - Wierzbno
1896-1904 - Największa liczba omnibusów kursujących po Warszawie.( w 1904 roku - 128 sztuk ). W 1904 roku jednoprzedziałowe omnibusy jeździły już tylko od Pl. Trzech Krzyży do rogu Towarowej i Brukowej a potem Nowowiniarską i Franciszkańską do zbiegu Wołowej i Moskiewskiej. Kursowały bardzo nieregularnie według informacji zamieszczonej w "Kurierze Warszawskim", oczekując na pętli, aż zbierze się komplet pasażerów. Na jednym kursie czysty zysk przedsiębiorcy wynosił około 80 kopiejek. W 1907 roku Zarząd Tramwajów zakupił 12 omnibusów z pieniędzy uzyskanych ze sprzedaży uprzęży, sprzętu, itp. po likwidowanych powoli tramwajach konnych. Omnibusy te, w kolorze żółtawym zostały próbnie uruchomione 16 października 1908 roku na trasie Nowe Miasto - Krucza. Miały po 15 miejsc siedzących i 6 stojących. Kursowały w godzinach 7 - 23. Przez pierwsze dwa dni jazda w nich była bezpłatna. Jednakże na skutek tarć pomiędzy Miastem a Zarządem Tramwajów przestały być używane aż do I wojny światowej z jednym wyjątkiem w 1910 roku. W 1915 r. zaczęły służyć jako ambulanse sanitarne. Brak konkretnej polityki komunikacyjnej i przeciągająca się budowa tramwajów elektrycznych, wyzwoliła społeczną inicjatywę gospodarczą. W grudniu 1906 roku, z inicjatywy pana Zawadzkiego, obywatela Potoku pod Marymontem, przedsiębiorca Majorkiewicz uruchomił stałą komunikację z Krakowskiego Przedmieścia do tegoż Potoku od budki tramwajowej stojącej przed gmachem dzisiejszej Centralne Biblioteki Rolniczej, przez ulice: Miodową, Długą, Freta, Zakroczymską, okolice Cytadeli, róg Marymonckiej, Kaskadę, Rudę Grossów i dolną szosę do Potoku w okolice Lasku Bielańskiego. Kursy odbywały się trzy razy dziennie, a opłata wynosiła 15 kopiejek od osoby. W 1910 roku Zarząd Tramwajów Miejskich dla usprawnienia komunikacji na ulicach pozbawionych tramwajów dla "wygody publiczności śródmieścia" uruchomił komunikacje omnibusową pomiędzy Nowym Światem a ulicą Marszałkowską i ich przedłużeniami w obie strony. Omnibusy krążyły ulicami: Nowe Miasto, Freta, Podwale, pl. Zamkowy, Senatorska, pl. Teatralny, Wierzbowa, Szpitalna, Bracka, Aleje Jerozolimskie, i Kruczą do rogu ul. Pięknej i Mokotowskiej. Opłata za kurs bez względu na dystans wynosiła 5 kopiejek. Omnibusy kursowały co 7 minut i zatrzymywały się na skrzyżowaniach ruchliwych ulic oraz na każde życzenie jadącego.
Przez cały okres eksploatacji omnibusów ten rodzaj komunikacji był słabo rozwinięty i nie służył całemu miastu. Często były to linie podmiejskie o słabej częstotliwości ruchu. Po roku 1881, wraz z pojawieniem się konkurencyjnego środka komunikacji jakim był tramwaj konny, tzw. "belgijski", omnibusy dwuprzedziałowe zaczęły znikać z centrum miasta.
1911 - Po trzech latach istnienia tramwaj elektryczny wyeliminował omnibusy kursujące na Pragę. Trasa omnibusu wiodła z ulicy Nowowiniarskiej i dublowała tramwaj.
10.1939 - Po wieloletniej przerwie, zaistniała w okresie okupacji niemieckiej, na moment, komunikacja omnibusowa, bardziej zwana "furmankową". Po raz pierwszy w postaci wozów konnych z ławkami. Używana była do początków zimy, która na przełomie 1939 na 1940 była bardzo ostra. Potem, etapami przywracano połączenia tramwajowe.
12.04-10.1941 - Dwaj przedsiębiorcy żydowscy Kohn i Heller, uruchomili komunikację omnibusową na terenie sztucznie stworzonego przez Niemców Getta, w liczbie 25 szt. Potocznie owe pojazdy nazywano "kohnhellerkami".
1945 - Po opuszczeniu Warszawy przez Niemców, mieszkańcy stolicy po raz ostatni mieli okazję skorzystać z tego przestarzałego środka lokomocji, jakim były konne furmanki, do czasu zaprowadzenia komunikacji samochodowej.
