Uciechów wspomina się po raz pierwszy w tzw. Księdze Fundacyjnej Biskupstwa Wrocławskiego, a zatem ok. roku 1305 natomiast znajdujący się w nim kościół parafialny wymienia się w 1335 r.
Miejscowość i kościół są oczywiście starsze i z pewnością wieś została założona jako wieś parafialna.
Dzisiejszy kościół nie jest tym pierwszym tamtejszym domem Bożym . Ten pierwszy był z pewnością drewnianą świątynią ze stojącą opodal dzwonnicą. Mogła ona dotrwać aż do XV wieku, czyli do powstania kamiennego kościoła, którego wielkość możemy dziś jeszcze rozpoznać po przyporach.
Wspaniała, ogromna lipa przed bramą cmentarną posadzona być może przy budowie kościoła- może uchodzić za jego rówieśnicę.

Zarówno lipa, jak i kościół, znały więc katolickie średniowiecze a lipa była świadkiem i towarzyszką przejścia świątyni na obrządek ewangelicki ( przed 1550) i powrotu na łono Kościoła katolickiego w 1654 r.

Kiedy w 1654 r. kościół stał się na powrót katolicki opiekę duszpasterską przejął ks. Adam Scholz, proboszcz z Dzierżoniowa. Później (po 1667 r.) Uciechów otrzymał własnego proboszcza. W 1700 r. spłonęła plebania. Z tego powodu proboszcz ponownie przyniósł się do Dzierżoniowa, gdzie wkrótce został tam proboszczem i Uciechów dołączony został do parafii w Dzierżoniowie.
W 1793 r. Jaźwina otrzymała proboszcza i w tym roku Uciechów został dołączony do tej parafii.
Około roku 1600 Albert von Stang założył w południowej części kościoła, między prezbiterium a przestrzenią dla ludu grobowiec rodzinny a nad nim urządził kaplicę. Christoph Graf von Almesloe, po 1705 r. po nadaniu mu przez cesarza tytułu hrabiego Rzeszy, w północnej części założył grobowiec rodzinny. Na kamieniu, który zakrywał dojście do szerokich prowadzących w dół schodów kazał napisać: ”Grobowiec hrabiów Almesloe zwanych Tappe”.

Nad grobowcem ufundował kaplicę dorównującą wysokością i kształtem kaplicy Stanga; przez co nadał kościołowi plan krzyża z trzema ramionami tej samej długości, tylko zachodnie jest dłuższe; następnie doprowadził ramiona boczne i prezbiterium do wysokości środkowej nawy kościoła i zasklepił równomiernie wszystkie cztery ramiona sklepieniem beczkowym. Jednocześnie stworzył wyposażenie wnętrza kościoła, ołtarze, ambonę. Prace w kościele zasadniczo zakończyło umieszczenie na wielkim ołtarzu namalowanego, w 1727 r. obrazu.
Kościół – z zewnątrz i w środku – uzyskał wówczas swój dzisiejszy kształt i wygląd. Hrabia Jost Anton Wilhelm Almelsloe , ojciec późniejszego sufragana wrocławskiego Franza Dominikus, a Almelsloe (w latach 1731 – 1736 proboszcza w sąsiednim Kóltschen), uchodzi za drugiego budowniczego kościoła.

Kościół położony jest w najwyższym punkcie wsi. Wielowiekowa lipa ociemniała łuk bramy, który przez zabudowany z polnych kamieni mur cmentarny z umieszczonym w nim obok wejścia krzyżem pokutnym, prowadzi na cmentarz i do kościoła. Wieża kościelna, położona po zachodniej stronie świątyni, zaczyna się na planie kwadratu, dalej przechodzi w ośmiokąt i kończy się spiczasta piramida. Wejście do kościoła prowadzi przez wieże. Na tarczy zegara napisane było niegdyś: „A(d) M(ajorem) D(ei) G(loriam) F(ieri) f(ecit) Jodocus Gulielmus Antonius S(acri) R(omani) I(mperii) Comes ab Almesloe, S(acrae) C(aesareae) M(ajestatis) actualis Consiliarius Camerarius, Administrator Regii Officii utiusque Ducatus Svidnic(ensis) et Jaurov(iensis) A. MDCCXXII” (Dla większej chwały Boga w 1722 r. nakazał to zbudować Jost Wilhelm Anton Almesloe hrabia Rzeszy, Radca Rady Cesarskiej, Podkomorzy i administrator Królewskiego Rządu w Księstwach Świdnickim i Jaworskim).


Plan kościoła stanowi teraz krzyż z prawie równymi ramionami. Przypory na wschodniej stronie, które są teraz wygięte na zewnątrz, oraz przypory na północnej i południowej stronie środkowej nawy kościoła zdradzają dziś jeszcze rozmiary kościoła przed rozszerzeniem. Na południowej stronie tego południowego ramienia znajduje się kamień nagrobny z płaskorzeźbą przedstawiającą zmarłego, wyżej okno a nad nim tablica napisów i figura zmartwychwstałego Zbawiciela. Na kamieniu nagrobnym jest napisane: „Lecz ja wiem: Wybawca mój żyje. Potem me szczątki skóra odzieje i ciałem swym Boga zobaczę. To właśnie ja Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny Hiob 19 ”. Przy tym cztery herby, według których matka zmarłego była Ullersdorf. Nagrobek dotyczy jednej z dwóch żon Alberta von Stanga.
Na przyporze w południowej części nawy środkowej widnieje nagrobek z reliefem zmarłego i napis Anno 1562. Według herbu chodzi tu o pana von Gellhorn. Nad tym znajduje się relief ukrzyżowanego Zbawiciela z podpisem rozpoczynającym się od słów: „Krwia Jezusa Chrystusa”. Na przyporze północnej strony również znajduje się nagrobek z płaskorzeźbą zmarłego, herbem po pani von Gellhorn, z napisem: Anno 1595.

za :