Kościół został zbudowany w XIV wieku z fundacji właśnie Kazimierza Wielkiego – powstały wtedy murowane prezbiterium i północna zakrystia oraz drewniana nawa, która przetrwała do końca XVI w. Po pożarze w 1600 r., w którym nawa spłonęła, kościół odbudowano w latach 1604-1608 z murowaną nawą, dwiema bocznymi kaplicami i wysoką wieżą zwieńczoną kopułą. Gdy w 1827 r. wieża ściągnęła piorun, obniżono ją o sześć metrów i zlikwidowano kopuły. W końcu XIX w. kościół powiększono dobudowując dwie boczne nawy i południową zakrystię. Wnętrze kościoła pokryte zostało ornamentową polichromią w latach 1900-1901. Godne uwagi, oddające historię Kowala i kościoła są tablice nagrobne i dziękczynne, oraz stare, drewniane stalle dla duchowieństwa w prezbiterium, ambona, piec w północnej zakrystii, polichromia.
Na ścianie prezbiterium umieszczona jest piękna XIX-wieczna płaskorzeźba przedstawiająca króla, otoczona tablicami z 1910 r.