Parafia pw. Świętego Mikołaja w Pawłowie istnieje od XIII wieku. Zbudowana została przy ówczesnym folwarku dla jego pracowników. Pierwszy kościół, o którym donoszą dokumenty, powstał w 1743 roku. Od 1617 do 1937 roku stanowiła część parafii Nowej Cerkwi. Dopiero w 1937 roku stała się autonomiczną parafią. II wojna światowa nie oszczędziła kościółka zbudowanego z tak zwanego pruskiego muru. Stał na terenie obecnego cmentarza parafialnego. W 1945 roku spłonął doszczętnie. W jego miejsce wybudowany został drewniany barak. Dopiero w 1996 roku rozpoczęła się budowa nowej świątyni, która zakończyła się dwa lata później. Od tej chwili parafianie mają do dyspozycji kościół z... ogrzewaniem podłogowym. Dodatkowo wyposażony jest w trzy dzwony i nowe, włoskie organy cyfrowe. Pisząc o teraźniejszości w tej parafii nie można zapomnieć o przeszłości, która nie rozpieszczała zarówno parafian, jak i proboszczów. Czworo z nich było prześladowanych przez Niemców podczas II wojny światowej. Ksiądz Bernard Goebel zarządzał parafią do 31 grudnia 1931 roku. Przebywał m.in. w obozie w Stutthofie. Wyzwolenia doczekał w obozie w Dachau. Zamordowany z kolei w tym obozie został ksiądz Franciszek Gabrych, który zarządzał parafią Świętego Mikołaja w latach 1932-1933. Tuż po nim wiernymi w Pawłowie zaopiekował się Józef Skobisz, który został skazany na śmierć. Zamordowany został także ksiądz Maurycy Sękiewicz, który proboszczem w Pawłowie był zaledwie pięć miesięcy, do września 1939 roku. Zginął w Forcie VII w Poznaniu. Nie wszyscy również pamiętają, że podczas wojny w tej wsi pod Chojnicami był obóz przejściowy - zakład produkcji drutu kolczastego.