Kościół Przenajświętszej Trójcy w Bieńkówce został wybudowany w roku 1793 przez mieszkańców wsi z nieciosanego kamienia. Bryła kościoła obejmuje jedną nawę prostokątną, zakończoną od wschodu prezbiterium a od zachodu masywną wieżą. Wieża tworzy u dołu przedsionek kościoła z wyjściem na chór, szczyt jej zaś zwieńczony jest hełmem. Dach kościoła pierwotnie kryty był w całości gontem. Nad kalenicą nawy głównej znajduje się sygnaturka. Do prezbiterium od strony południowej przylega przybudówka kościelnej zakrystii. Do nawy głównej od północy przylega mały przedsionek boczny zwany "babińcem". Główna nawa od prezbiterium oddzielona jest kolistym łukiem.
Sufit kościoła jest drewniany, płaski o zaokrąglonych brzegach. W tylnej części nawy znajduje się drewniany chór wsparty na belkach i dwóch słupach. W roku 1955 chór został poszerzony i wyposażony w ławki. Na chórze, w środkowej jego części znajdują się organy, pierwotnie barokowe, zakupione w 1796 roku w klasztorze karmelitów w Wiśniczu. Po długoletnim używaniu uległy znacznemu zużyciu. Zostają sprzedane w 1990 roku z powodu wysokich kosztów renowacji. Na ich miejsce zakupione zostają nowe organy, wykonane przez Stanisława Ziaję z Chmielnika Rzeszowskiego.
Z biegiem lat przeprowadzano stopniowy remont obiektu, by w roku 1985 ściany zewnętrzne pokryć taraboną. Dach obiektu pokryty po drugiej wojnie światowej blachą ocynkowaną zostaje pokryty czerwoną blachą szwedzką (1996 r.)
Za