13 września 1431 roku w tym miejscu miała miejsce bitwa pod Dąbkami. Do starcia stanęły wojska polskie i krzyżackie. Wrogie wojska próbowały najechać na tereny Kujaw, ale przegrana bitwa powstrzymała ich najazd.
Krzyżacy wykorzystując fakt, że główne siły zbrojne Polski były zaangażowane na Litwie najechali na na ziemię dobrzyńską, Kujawy, Krajnę. Wyprawę na Krajnę prowadził marszałek inflacki Werner von Nesselrode mający według kronikarza Jana Długosza do dyspozycji siedmiuset konnych i kilkuset piechurów islanckich oraz posiłki z Kurlandi, Świecia,Tucholi i Człuchowa. Rycerze zakonu krzyżackiego, skoncentrowali swoje siły w Tucholi, a 10-11 września 1431 r. uderzyli na Krajnę. Wojska krzyżackie bez napotykania oporu posuwały się szybko, po drodze spaliły Łobżenicę i rozgrabiły okoliczne wsie. Zaskoczona strona polska nie miała wojska w rejonie ziemi dobrzyńskiej, Kujaw i Krajny. Obrona była organizowana naprędce, dowódcą został DobrogostKoleński z Kolna herbu własnego przy wsparciu Jana Jargoriewskiego herbu Orla i Bartosza III Wezemborga (Wezenborga) herbu Nałęcz. W niedługim czasie zebrali okolicznych chłopów i ruszyli w poscig za najeźdźcami. Szacuje się, że oddział uzbrojonych chłopów składał się z kilkuset osób.
Wojska krzyżackie zostały doścignięte na polach wsi Dąbki w czwartek 13 września 1431 r. Chłopi uderzylina zaskoczonego wroga i dokonali pogromu sił krzyzackich. Polacy zdobyli cztery chorągwie inflanckie w tym chorągiew mistrza inflanckiego. Na polu bitwy poległ jeden z głównych przywódców krzyżackich, kontur tucholski Hohenkirhen, został zabity także kontur mitawski. Natomiast głównodowodzący marszałek inflancki Nesselrode uszedł z życiem, dostał się do niewoli i został przewieziony do Poznania. W sumie do niewoli trafiło około 50 rycerzy zakonu. Liczba poległych na polu bitwy i potopionych w okolicznych bagnach nie jest znana, jednakże musiała być znaczna. Wartym podkreślenia jest fakt, że po stronie polskiej nie walczyło rycerstwo, lecz chłopi, którzy pokonali wrogie wojska.
