Budynek SSZZOZ w Rudce mieści się w zabytkowym budynku – wpisanym do Rejestru Zabytków 30 grudnia 1983 roku. Budynek ten powstał z inicjatywy Warszawskiego Towarzystwa Higienicznego, które w 1902 roku uznało okoliczny klimat za doskonały do leczenia chorób płuc i podjęło decyzję o budowie sanatorium. Na czele Komitetu Budowy Sanatorium stanął dr Teodor Dunin. Plany budowy opracował Stanisław Lilpop. Pomoc w finansowaniu inwestycji ofiarował książę Stanisław Lubomirski, który jako właściciel okolicznych ziem podarował 10 ha ziemi w Rudce, oraz Emil Gerlach, który pomógł w zgromadzeniu potrzebnych 80 000 rubli. Otwarcie nastąpiło 29 listopada 1908 roku. Za:
W skład Zespołu Sanatorium
Przeciwgruźliczego, wpisanego do
Rejestru Zabytków 30 grudnia 1983 r.,
wchodzi murowany budynek
sanatorium i otaczający go zabytkowy
park. Cały kompleks sanatorium
składa się z dwu a miejscami
trzypiętrowego budynku murowanego,
o kubaturze 36 tys. m3
, z czterech
budynków mieszkalnych, kotłowni z
maszynownią i pralnią oraz trzynastu
budynków gospodarczych. Budowa
rozpoczęła się w 1902 r. Pierwsze
skrzydło oddano do użytku w 1908 r.,
drugie w 1927 r.
Autorami projektu uzdrowiska
są warszawscy architekci Franciszek
Lilpop i Karol Jankowski. Projekt
przewidywał budynek na 120 łóżek, tj.
95 pokoi jedno i dwuosobowych.
Fasada główna, zwrócona na południe
liczy aż 130 m długości. Gmach główny, zaprojektowany w kształcie litery „T” zapewnia
odpowiednie nasłonecznienie oraz łatwość obsługi. Jest to nowatorskie rozwiązanie, które po
raz pierwszy pojawia się pod koniec XIX w. w Paryżu i Leibach. Na terenie Polski pierwsze
tego typu rozwiązania zastosowano właśnie w Rudce oraz w Szpitalu Dzieciątka Jezus w
Warszawie, zbudowanym w tym samym okresie.