Mur kamienny, uważany za najstarszy murowany element zamku krzyżackiego, wyznacza górną krawędź wzniesienia, które w rejonie budynków poszpitalnych łączyło się z krawędzią terenu dzisiejszego Nowego Miasta skierowaną w stronę południowo-wschodnią, opadającą stromo nad mokrą doliną, a po r. 1264 obudowaną murami nowomiejsklimi. Parów wzdłuż ul. Podmurnej, Wisła i mokra dolina otaczały z trzech stron cypel lądu, na którym w VII w. powstała osada, w połowie X w. zbudowano gród, a XIII w. Krzyżacy postawili zamek.
Fragment obronnego muru zamkowego, zbudowanego z kamieni polnych z wbudowaną w niego bramą ceglaną o wątku wendyjskim. Ponieważ mur ten nie jest powiązany organicznie z późniejszym, pochodzącym z lat pięćdziesiątych XIII w., wzniesionym z cegły założeniem zamkowym, można przypuszczać, że stanowi pozostałość wcześniejszego obozu warownego - dużego majdanu bronionego umocnieniami drewniano-ziemnymi i zapewne właśnie tym nigdy nie skończonym murem z kamienia. można go datować na lata równoczesne budowie miasta na obecnym miejscu, a więc na 1236 r. - ok. 1240 r. Wydaje się najstarszym zachowanym na ziemiach polskich przykładem muru z gankiem na odsadzce i z rytmem strzelnic w co drugiej blance.