Wybudowany w połowie XVII w. Jest to kościół jednonawowy, konstrukcji zrębowej, cały pokryty gontami, z charakterystyczna wieżą. Wewnątrz pokryty bardzo cenną polichromią z XVII i XVIII w. na zachodniej ściane kościoła widnieją różne herby m.in cesarstwa, sołtysów orawskich. Na belce tęczowej umieszczono piekną barokową Grupę Ukrzyżowania. Cenne wyposażenie kościoła pochodzi z XVII i XVIII w. Na uwagę zasługują: późnogotycka rzeźba Chrystusa Frasobliwego (przechowywana w zakrystii), gotycka monstrancja, barokowa puszka na hostie i kielichy (gotycki i barokowy). Organy kościelne datowane są na 1670 rok.



W 1728 do kościoła dobudowano kaplicę Matki Boskiej Bolesnej.



Kościół zaliczany jest do najceniejszych drewnianych kościolów Południowej Polski. Leży na szlaku architektury drewnianej województwa małopolskiego



Źródło:

br />


Kościół św. Jana Chrzciciela w Orawce – zabytkowy kościół parafialny w Orawce, w województwie małopolskim. Powstanie kościoła datuje się na lata 1651-1656, zbudowany z inicjatywy ks. Jana Szczechowicza. Jest najstarszą drewnianą świątynią Górnej Orawy. Jest położony pośród drzew i otoczony murem, w obrębie którego mieści się cmentarz. Drewniany, jednonawowy kościół z wieżą wzniesiono w konstrukcji zrębowej, dach i ściany obito gontem. Wydłużone prezbiterium, wielobocznie zamknięte, jest węższe od nawy. Od północy przylega do niego zakrystia, a od wschodu murowana kaplica Matki Bożej Bolesnej, wzniesiona w 1728. Po południowej stronie nawy mieści się drewniana kruchta. Kościelna wieża o pochyłych ścianach jest zwieńczona izbicą i ostrosłupowym hełmem z czterema narożnymi wieżyczkami. Wnętrze kościoła i część wyposażenia pokryto figuralno-ornamentalną polichromią w 2. poł. XVII w. i w 1711. Autorem koncepcji wystroju był proboszcz Orawki, ks. Jan Szczechowicz. Polichromia przedstawia sceny z życia św. Jana Chrzciciela, medaliony z Chrystusem i apostołami, wizerunki świętych czczonych na Węgrzech oraz herby osób związanych z historią Orawy: cesarza Ferdynanda III Habsburga, arcybiskupa Jerzego Lippaya de Zongor oraz rodziny Monyák. Na parapecie chóru namalowano sceny ilustrujące dziesięć przykazań. Na belce tęczowej znajduje się barokowa Grupa Ukrzyżowania oraz inskrypcje (jedna z nich to polski tekst pieśni pasyjnej). Późnobarokowy ołtarz główny i dwa boczne oraz stalle wykonano w 1. poł. XVIII w. W kaplicy znajdują się także Stacje Drogi Krzyżowej z 1857 r. autorstwa Szczepana Sitarskiego.