Pierwsze wzmianki o istnieniu młyna pochodzą z 1786r.Pod koniec XIX w. młyn należał do dóbr Franciszka Kleniewskiego, była to drewniana budowla i została zniszczona przez pożar.
W 1909 r. Włodzimierz Kleniewski zlecił budowę młyna murowanego Stanisławowi Morszczynie wg. własnego projektu, przeznaczając na ten cel 250 tys. cegieł z cegielni w Rozalinie. Stanisław Morszczyna dzierżawił młyn do 1923 r. Kolejną właścicielką była Wanda Schoennett – Kleniewska. W czasie II Wojny młyn przejęli Niemcy. W 1945 obiekt wraz majątkiem Kleniewskich został rozparcelowany. W latach 1946-1953 wrócił do właścicieli. W 1953 r. został przejęty pod przymusowy zarząd przez Wojewódzki Zarząd Młynów Gospodarczych, a następnie użytkowany przez Spółdzielnię Samopomoc Chłopska z Opola Lubelskiego. W 1991 za symboliczną opłatą obiekt wrócił do spadkobierców rodziny Kleniewskich, obecnie nie jest użytkowany.