Koloruj
 | Polska › woj. mazowieckie › Warszawa › Wola - Mirów › al. "Solidarności" › Sąd Okręgowy w Warszawie |
1941 , Sądy Grodzkie,
|
Na stronie od 2009 październik
16 lat 6 miesięcy 16 dni |
 |
sądy
|
Wzniesienie reprezentacyjnego gmachu Sądów Grodzkich na Lesznie powierzono prof. inż. arch.Bohdanowi Pniewskiemu. Budowę rozpoczęto w 1934 roku, trwała ona niespełna 4 lata i w 1938 r. została zakończona. Wiązała się ona z licznymi uwagami krytycznymi ze strony palestry, która utyskiwała na znaczne oddalenie gmachu od Sądu Okręgowego (mieścił się na ul. Miodowej) oraz od Sądu Apelacyjnego i Sądu Najwyższego, które mieściły się przy Pl. Krasińskich. Gmach zaczął służyć warszawskiemu sądownictwu 30 czerwca 1939 r. Dostojność, monumentalne ukształtowanie bryły, staranne opracowanie detali to elementy charakteryzujące ten budynek.
Mimo wybuchu II wojny światowej Sądy Grodzkie nadal służyły polskiemu wymiarowi sprawiedliwości. Ich pracę przerywają dopiero naloty.29 września Warszawa kapituluje, Stolicę zajmują wojska niemieckie. W miarę upływu czasu życie okupowanej Warszawy wraca do normy. 11 grudnia 1939 r. ponownie rozpoczynają swoją działalność Sądy, jednakże już pod ścisłą kontrolą i nadzorem niemieckim. Zajmują one część budynku od strony ul. Leszno, w pozostałej części Niemcy organizują swój szpital. W Sądach Grodzkich sprawy rozpatrują polscy sędziowie, jednak każdy wyrok musi być zatwierdzony przez władze niemieckie. Spod kompetencji sądów polskich wyłączone są sprawy karne, w których oskarżonym jest Niemiec, jak również sprawy cywilne między Polakami a Niemcami.
Po wyzwoleniu Warszawy i zakończeniu II wojny światowej podjęta zostaje decyzja, że Warszawa zostanie odbudowana i nadal będzie stolicą Polski. Wraz z odbudową Warszawy rusza odbudowa budynku Sądów. Budynek sądu ocalał, spalone były jedynie V i VI piętro. W 1946 r. zakończono remont i przenosi się tu Sąd Okręgowy z ul. Szerokiej, Ministerstwo Sprawiedliwości oraz Prokuratura.
Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 30 grudnia 1998 roku (Dz. U. z 1998 r. Nr 166, poz. 1253) w sprawie utworzenia sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości, z dniem 1 stycznia 1999 roku z Sądu Wojewódzkiego został utworzony Sąd Okręgowy w Warszawie. Ostatnie zmiany miały miejsce 1 maja 2005 r., kiedy to na mocy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 grudnia 2004 r. rozpoczął działalność Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie z siedzibą w gmachu przy Al. Solidarności 127.
Wikipedia
Aleja "Solidarności" - jedna z głównych arterii w Warszawie, w przybliżeniu jest tożsama z Trasą W-Z. Zaczyna się od skrzyżowania z ul. Radzymińską, przechodzi mostem Śląsko-Dąbrowskim do centrum i kończy się przy skrzyżowaniu z ul. Młynarską. Po drodze krzyżuje się m.in. z następującymi ulicami:
Szwedzka
Targowa
Jagiellońska
gen. Andersa (plac Bankowy)
Jana Pawła II
Żelazna
Na całej swojej długości jest to dwujezdniowa szeroka ulica, o minimum dwóch pasach ruchu w każdą stronę. Wyjątkiem jest odcinek pomiędzy placem Bankowym a ulicą Jagiellońską - tam aleja \"Solidarności\" staje się jednojezdniowa, ale nadal ma dwa pasy ruchu dla obu kierunków (jeden pas zajmują tory tramwajowe, ruch samochodów po nim jest zakazany). W godzinach szczytu jest mocno zakorkowana. Na prawie całej długości przebiega środkiem torowisko tramwajowe.
Obecna nazwa poświęcona jest NSZZ \"Solidarność\". Podczas dwudziestolecia międzywojennego jej poszczególne odcinki nosiły nazwy: Wolska, Leszno, Tłomackie, Nowy Zjazd, Zygmuntowska, po wojnie zaś cały ciąg nazwano aleją Świerczewskiego. Od 1991 nosi obecną nazwę na cześć związku zawodowego \"Solidarność\".
Pierwszy odcinek ulicy wytyczono po stronie praskiej w 1862 na przedłużeniu linii kolei petersburskiej pod nazwą Aleksandrowska na cześć cara Aleksandra II Romanowa, łącząc ją z wiaduktem Feliksa Pancera, nazwanego Nowym Zjazdem po wybudowaniu Mostu Kierbedzia. Znaczna szerokość ulicy Aleksandryjskiej uwzględniała ruch kołowy i przebieg projektowanej przez Most Kierbedzia linii kolejowej łączącej Dworzec Petersburski z Dworcem Wiedeńskim, jednak z linii tej zrezygnowano na skutek zbyt dużego spadku skarpy wiślanej, a ruch między dworcami przejęła kolejka konna. Kolejka ta posiadała jeden tor z mijankami i trasa przebiegała Aleksandrowską, Nowym Zjazdem, Krakowskim Przedmieściem, Królewską, Marszałkowską do al. Jerozolimskich.
Tymczasem po drugiej stronie Wisły początkowy fragment dzisiejszej ulicy stanowiąc oś jurydyki Leszno nosił nazwę ulicy Leszno przechodząc w rejonie Placu Bankowego w Tłomackie. Ulica Leszno biegła do rogatek wolskich i dalej dzisiejszy przebieg ulicy w kierunku Woli pokrywał się z ulicą Wolską.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę ulicę po stronie praskiej przemianowano na Zygmuntowską, która to nosiła do roku 1954, gdy zmieniono ją na al. gen. Karola Świerczewskiego.
CC-BY-SA 3.0 Polska