Historia mostu Wielbłądziego rozpoczyna się w 1913 roku. Wtedy to, wraz z organizacją Parku Ludowego na wyspie Bolko, magistrat Opola postanowił poprawić komunikację między wyspą a wsiami na zachodnim przedmieściu. W zamyśle, oprócz ruchu pieszego most miał także służyć transportowi drogowemu.

Magistrat postanowił jednak skupić się nie na budowie, a na kupnie jednego z już istniejących mostów, najlepiej we Wrocławiu, i przetransportowaniu go w nowe miejsce. Drugim, alternatywnym pomysłem, było sprowadzenie stalowego mostu wiszącego z Ozimka. W tym celu podjęto rozmowy z decydentami Rejencji Opolskiej, magistratu Wrocławia oraz tamtejszej dyrekcji kolei. Włodarze Rejencji Opolskiej zadeklarowali miastu pomoc finansową w wysokości 10 000 marek.

Nim jednak udało się sfinalizować rozmowy, wybuchła pierwsza wojna światowa, która zepchnęła na dalszy plan budowę mostu. Do pomysłu powrócono po zakończeniu konfliktu, w 1918 roku. Wtedy jednak wiele innych, dużo ważniejszych zagadnień miejskich wymagało natychmiastowego sfinansowania; także przyobiecana pomoc rejencyjna rozpłynęła się w morzu ważniejszych wydatków.

Znajdując się w takich okolicznościach magistrat postanowił zbudować tymczasową kładkę wyłącznie dla ruchu pieszego. Była to osadzona na palach, silnie łukowa (stąd nazwa) konstrukcja drewniana z przejściem szerokim na 1 metr. Podkreśleniem tymczasowości kładki było miejsce jej wzniesienia - kilkadziesiąt metrów niżej w biegu kanału Wińskiego niż zakładał to pierwotny projekt.

Często okazuje się, że rozwiązania prowizoryczne są bardzo trwałe - nie inaczej było z mostem Wielbłądzim. Dopiero w 1935 roku jego stan był na tyle zły, że zdecydowano się na rozbiórkę, którą przeprowadzono początkiem sierpnia owego roku. Jego następcę, który przejął imię swojego poprzednika, zbudowano już w miejscu pierwotnie do tego wyznaczonym w parkowym projekcie.

oprac. Adam Krzyształowicz