Chałupa ze Starego Lasu pochodzi z końca XVIII wieku. Składa się z części mieszkalnej zbudowanej w konstrukcji zrębowej ze ścianą przysłupową w szczycie oraz części gospodarczej o konstrukcji ryglowej. Budynek szerokofrontowy, dwutraktowy z przelotową sienią. Dach dwuspadowy kryty słomą.
Wewnątrz po prawej stronie sieni izba i komora, po lewej dwa pomieszczenia gospodarcze. Do tych pomieszczeń przystaje dobudowana później stodoła.
Wieś Stary Las, podobnie jak cały region nyski, przez wieki związana była z Dolnym Śląskiem. W związku z tym zarówno sam budynek jak i jego urządzenie świadczy o licznych związkach regionu nyskiego z Dolnym Śląskiem. Cechą wyróżniającą wnętrze domu dolnośląskiego z końca XIX w. były przede wszystkim malowane meble, wykonywane w ośrodkach meblarskich w Czechach, na Śląsku i Łużycach, które wzorowane były na renesansowych i barokowych meblach miejskich i dworskich. Wpływy te widoczne są zarówno w kształtach-fasonie mebli jak i dekoracji stolarskiej: olistwowaniu, filunkach, pilastrach oraz malaturze naśladującej fornir lub intarsję. Często zdobiono je motywami kwiatowymi, krajobrazami, postaciami ludzi i zwierząt umieszczanymi w dekoracyjnych polach. Ponad to cechą domu dolnośląskiego było zdobienie ścian izby obrazami malowanymi na szkle. Dolnośląskie malarstwo na szkle było wynikiem rozwoju przemysłu szklarskiego oraz ruchu pielgrzymkowego, zwłaszcza w rejonie Podsudecia: w Bardzie Śląskim, Wambierzycach, Krzeszowie czy Kowarach.
Obok typowego wyposażenia chałupy wiejskiej z tamtego regionu w opisywanej chałupie znajdzie się ekspozycja ilustrująca osadnictwo na Śląsku Opolskim po 1945 roku. Elementem stałego wyposażenia będzie warsztat bednarski, w którym wyrabiano beczki, wiadra, maselnice, dzieże, balie, służące do przechowywania produktów spożywczych i pożywienia. W warsztacie zaprezentowane zostaną narzędzia bednarskie: kobylnica służąca do obróbki klepek, siekierki, piły i różnego rodzaju strugi.