Historia zamku w Rynkówce rozpoczyna się w XIV wieku, kiedy to komtur gniewski zaczął wznosić tu budowlę obronną. Była to trójskrzydłowa warownia z kurtynowym murem oraz zwodzonym mostem od południa.
Do dzisiaj z tego okresu zachował się też układ fos, gotyckie piwnice, oraz cześć parteru. W następnych wiekach przebudowywany, obecnie neogotycki pałac otoczony jest pięknym starodrzewem (4 ha) z licznymi pomnikami przyrody (kasztanowce, lipy drobnolistne, sosna wejmutka, graby, buki, platany).

Z okresem średniowiecza i Rynkówką wiążą się legendy. Powiada się, że warownia była połączona podziemnym korytarzem z zamkiem w Gniewie (20 km). Podobno w czasie wojny szwedzkiej w przedsionku przedzamcza w Gniewie, na żelaznym łańcuchu wisiało ogromne, zakrzywione żebro. Wydobyto je przed wiekami z ziemi w czasie budowy tej warowni. Mieszczanie przekonywali polskich żołnierzy, iż jest to kość wielkoluda stolema, który długo niepokoił całą okolicę ze swego grodu w Rynkówce. W zamku mieściła się też swego czasu (XVIII wiek) kaplica, w ołtarzu której znajdowała się relikwia - zamknięta w srebrnej puszce głowa św. Felicydy.

Źródło: