Kościół parafialny jest budowlą neogotycką, wzniesioną w roku 1874. Pierwsza tutejsza świątynia była drewniana i kryta gontem, jedynie jej posadzka była z cegieł. Konsekracja tego kościoła nastąpiła w roku 1616, ponowna zaś, po niegroźnym pożarze, w roku 1725. W akcie uposażenia kościoła i plebana, podpisanym w roku 1616 przez fundatorów, mowa jest także o budowie organistówki i budynku szkoły. XVII-wieczny kościół padł pastwą płomieni 4 września 1872 r. Od spalenia udało się wtedy uratować jedynie trzy barokowe ołtarze, dar z Tczewa, stanowiące dziś wyposażenie kościoła. W miejscu spalonej świątyni w roku 1874 postawiono nową, wybudowaną przy wykorzystaniu kamienia polnego. Poświęcenia nowego kościoła dokonano w roku 1875. Kościół pierwotnie miał posiadać wieżę, lecz nigdy tego zamierzenia nie zrealizowano. W roku 2005 ściana frontowa kościoła uległa katastrofie budowlanej, zniszczona została główna kruchta. W tymże roku po odbudowie i kapitalnym remoncie kościół ponownie oddano do użytku wiernym. Wokół świątyni dawniej znajdował się cmentarz. Na tyłach kościoła znajdują się trzy dzwony, dwa z 1958 roku, jeden z roku 2006.

Źródło: Miniprzewodnik turystyczny "Sulęczyno i okolice" oraz tablica z opisem i historią kościoła znajdująca się w jego wnętrzu.