Klasztor karmelitów bosych w Przemyślu — późnorenesansowy XVII-wieczny klasztor karmelitów bosych i kościół pw. św. Teresy z Avila położony przy ulicy Karmelickiej. Usytuowany na wzgórzu, najwyżej ze wszystkich przemyskich świątyń, obok Zamku Kazimierzowskiego, dominuje w panoramie starej, prawobrzeżnej części miasta. Obok katedry uważany za najsłynniejszy kościół Przemyśla.
Zespół budynków klasztornych został wybudowany w latach 1620-1630 w stylu późnego renesansu dla Prowincji Polskiej zakonu karmelitów bosych. W 1784 roku na mocy dekretów cesarza Józefa II przemyski karmel został zlikwidowany, a zakonnicy wysłani do klasztoru w Zagórzu. Opuszczony zespół klasztorny za zgodą władz zaborczych został przejęty przez grekokatolików. Od tego czasu służył jako katedra greckokatolickiej eparchii przemyskiej. Grekokatolicy dokonali wielu zmian w wyglądzie świątyni, usuwając m.in. czarny marmurowy ołtarz główny, zamalowując freski, niszcząc tablicę fundacyjną, a także łacińskie inskrypcje na fasadzie głównej i herb Marcina Krasickiego. Jednocześnie dodali nowe elementy, bizantyjskie - ikonostas, figury patronów Rusi, nową drewnianą kopułę w miejsce barokowej sygnaturki oraz wolnostojącą dzwonnicę.

W 1946 roku, po aresztowaniach greckokatolickich biskupów i likwidacji struktur Kościoła greckokatolickiego w Polsce, do kościoła po 162 latach powrócili karmelici, choć władze komunistyczne znacznie utrudniały korzystanie z obiektów klasztornych.

Od 1991 kościół miał pełnić ponownie funkcję katedry greckokatolickiej na 10-letni okres przejściowy, aż do czasu gdy grekokatolicy wybudują nową, własną świątynię. Jednakże na skutek zdecydowanego sprzeciwu parafian do tego nie doszło. Ostatecznie papież Jan Paweł II wizytując Przemyśl w 1991 roku przekazał grekokatolikom pojezuicki kościół garnizonowy pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa. W kościele tym, już od 1957 roku obok nabożeństw w rycie łacińskim odprawiano również msze w obrządku wschodnim. Od 1996 roku kościół pojezuicki jest katedrą archieparchii przemysko-warszawskiej Kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego jako Sobór św. Jana Chrzciciela, a kościół św. Teresy stał się kościołem garnizonowym.

W latach 90. XX wieku kościół przeszedł gruntowny remont, w wyniku którego usunięto XIX wieczne przebudowy (m in. w 1996 zdemontowano drewnianą, astylową bizantyjską kopułę), częściowo odsłonięto zamalowane freski oraz przywrócono pierwotny wygląd fasady z łacińskimi sentencjami z początku XVII stulecia.

W 2007 roku władze Krakowskiej Prowincji Zakonu ze względu na rozkwit klasztoru utworzyły Postulat w Przemyślu.
Kościół św. Teresy z Avila pełni rolę świątyni miejscowej parafii, kościoła przyklasztornego oraz garnizonowego. Wewnątrz interesujący wystrój, m.in. oryginalna barokowa ambona w kształcie Łodzi Piotrowej. Liczne tablice pamiątkowe poświęcone żołnierzom polskim poległym w okresie II wojny światowej oraz cywilnym ofiarom ludobójstwa UPA na Kresach Południowo-Wschodnich II Rzeczypospolitej.
Źródło: Inne:

Pałac Biskupów Greckokatolickich w Przemyślu - pałac zbudowany w latach 1898-1900, znajdujący się przy pl. Czackiego 3 w Przemyślu.

Projektował go R. Halicki na siedzibę Biskupstwa Greckokatolickiego. Po II wojnie światowej biskup został z niego wyrzucony i aresztowany, a budynek przejęto na Skarb Państwa. Budynek gruntownie przebudowano i adaptowano w latach 1969-1977 na siedzibę Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.

Obecnie budynek zwrócono Kurii Greckokatolickiej, a Muzeum przeniesiono do nowo wybudowanego budynku w centrum Przemyśla.
Źródło:

Wieża zegarowa w Przemyślu - wieża stojąca w centrum Przemyśla, przy ulicy Władycze 3.

Wieża została wzniesiona w latach 1775-1777 z fundacji przemyskiego biskupa greckokatolickiego Atanazego Szeptyckiego, jako dzwonnica przyszłej katedry greckokatolickiej. Katedra miała zastąpić wcześniejszą murowaną cerkiew pochodzącą z XVI wieku, która znajdowała się w miejscu dzisiejszej szkoły podstawowej nr 11.

Po I rozbiorze Polski rozpoczęto budowę katedry, a inwestycję obiecała wesprzeć cesarzowa Maria Teresa Habsburg. Zdążono jedynie wyburzyć starą cerkiew oraz wybudować okazałą późnobarokową dzwonnicę, gdy zmarła cesarzowa, a obietnice funduszów zostały na dworze cesarskim porzucone. Budowy tej nigdy nie dokończono, a po kasacie klasztoru karmelitów w 1784 roku diecezja greckokatolicka otrzymała na własność karmelicki kościół pw. św. Teresy z przeznaczeniem na sobór katedralny.

Dzwonnica o wysokości 34 metrów zwieńczona galeryjką widokową i wyposażona w zegar wieżowy (stąd pochodzi obecna nazwa wieży), z czasem zaczęła pełnić rolę wieży strażniczej, użytkowanej przez straż ogniową jako punkt obserwacyjny. W 1850 uległa częściowemu zniszczeniu w wyniku pożaru, który strawił późnobarokowy hełm. Remontowana w latach 1925, 1959-1960 i 1989-1990.

Od 1996 adaptowana na Muzeum Dzwonów i Fajek, stanowiące oddział Muzeum Narodowego Ziemi Przemyskiej.

Źródło: