W Sośnicowicach (Kieferstadtel), przy drodze prowadzącej do Kędzierzyna – Koźla na lekkim wzniesieniu, w otoczeniu zielonego parku, stoi pałacowa rezydencja z XVIII wieku. W 1755 roku Carl Joseph von Hoditz, który należał do austriacko – pruskich posiadaczy ziem, wzniósł budowlę bryłową w kształcie podkowy, z dziedzińcem od tyłu, licznymi krużgankami w piwnicach, z pomieszczeniami o pięknych sklepieniach, głównym holem z kamienną posadzką oraz salą balową.
W późniejszych czasach zamek przekazywany był w posiadanie rodów von Chorinsky, von Seherr-Thoss, od 1835 r. był własnością księcia raciborskiego, następnie w XX wieku mieszkali w nim zarządcy. W 1914 roku dodano od dziedzińca piętrową przybudówkę, lecz poprzez działania wojenne w roku 1945 pałac został spalony. W latach 1959-1968 ówczesne władze podejmują decyzje o odbudowie zamku.
Trwają intensywne prace rekonstrukcyjne zamku; odnowione zostają kondygnacje, odbudowany dach i klatki schodowe, przebudowany został dziedziniec oraz odnowiona elewacja. Władze wojewódzkie w roku 1963 przekazują budynek Resortowi Zdrowia i Pomocy Społecznej w Katowicach z przeznaczeniem na Zakład dla Dzieci Głęboko Upośledzonych oraz proponują prowadzenie Domu Zgromadzeniu Sióstr Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo. Tworzą się cztery pełne oddziały.
Z końcem roku było 96 wychowanek. Najmłodsza miała 3 lata, najstarsza 18. W początkowych założeniach Dom przewidziany był dla 120 wychowanek, następnie na 160, był jednak czas kiedy w Domu przebywało 250 osób. W grudniu 1975 roku władze Zgromadzenia Sióstr przesyłają decyzje o zmniejszeniu ilości sióstr zatrudnionych w Domu, stopniowo zastępuje je personel świecki. Organem prowadzącym stał się wówczas Wydział Zdrowia i Opieki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego w Katowicach, kierownictwo przekazywane było kolejnym dyrektorom Domu. W drugiej połowie lat 80 placówkę zamieszkiwało 213 osób, były to już nie tylko dzieci i młodzież, ale i osoby dorosłe. Ustawa z dnia 29 listopada 1990 roku o pomocy społecznej nałożyła na Wojewodę Śląskiego prowadzenie i finansowanie placówki.
Obecnie Dom Pomocy Społecznej „Ostoja” dla dzieci, młodzieży i osób dorosłych niepełnosprawnych intelektualnie płci żeńskiej, jest samodzielną jednostką organizacyjną i budżetową samorządu terytorialnego. Nie posiada osobowości prawnej podlega Powiatowi Gliwickiemu. Swoją działalnością obejmuje obszar całego kraju. Nadzór nad funkcjonowaniem Domu, szczególnie w zakresie spraw finansowych i administracyjnych sprawuje Starosta Gliwicki przy pomocy Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w Gliwicach

Dyrektorzy Domu

A. Jakubiński 1963 – 1968

Urszula Szczęsna 1968 – 1972

Tadeusz Stroceń 1973 – 1979

Marek Pilch 1979 – 1983

Janina Prytko 1984 – 1989

Stanisława Biskup 1989 – 1993

Elżbieta Łakomik 1993 – 1998

Jarosław Mencfel 1998 – do nadal

Opis z