Narożna kamienica przypisana był do dzielnicy Kamieniec z numerem konskrypcyjnym 103. Numer posesji był podwójny. Dla Saskiej Kępy był to nr 5, zaś dla Schmerlinggasse był to nr 2. Budynek został wzniesiony w 1897 r. przez Antona Jonkischa dla Eduarda Seemanna - cieszyński mieszczanin urodzony ok. 1838 r. zmarł w 1898 r. Jak jego przodkowie utrzymywał się z pracy jako rzeźnik, był też posiadaczem domu i realności w Cieszynie, m.in. hotelu Pod Brunatnym Jeleniem. Do władz miasta wybrany w 1873 r. i w kolejnych kadencjach do 1897 r. Kilkakrotnie był członkiem Zarządu miasta i zasiadał w komisji administracyjnej Cieszyńskiej Kasy Oszczędnościowej - Teschner Sparcassa. Zmarł w 1898 r. w opisywanej kamienicy. Pochowany został na cmentarzu komunalnym. Tytuł honorowego obywatela Cieszyna otrzymał w tym samym dniu i z tym samym uzasadnieniem co J. Hoschek. W późniejszym okresie kamienica należała do Amalii i Gottfrida Seemannów oraz Marii Klein. W 1902 r. część pomieszczeń wynajął Leopold Florianek, który prowadził sklep z towarami delikatesowymi, potem także winiarnię oraz pokój śniadaniowy. Chodziło o filię, gdyż właściwy sklep znajdował się w kamienicy przy Rynku pod numerem 7 . W 1903 r. kamienica przeszła na własność Karla i Anny Bayerów, wyniku czego do nowo nabytej kamienicy przenieśli własną cukiernię z kawiarnią, która dotąd znajdowała się w wynajętym lokum pod numerem 13. Sklep Leopolda Florianka został przeniesiony do kamienicy pod numerem 9 . W roku nabycia budowniczy Ludwig Kametz przeprowadził adaptację pomieszczeń piwnicznych od ul. Bożka dla potrzeb cukierni, gdzie wypiekano wyroby. Przed zakupieniem kamienicy Bayerowie wynajmowali lokal przy Saskiej Kępie nr 13 oraz przy Saskiej Kępie nr 3 . Oprócz cukierni znajdował się tu sklep z wyrobami pończoszniczymi i warsztatem tapicerskim Rudolfa Jauerniga (w 1919 r. przeniósł się na ul. Głęboką 44), referat podatkowy miasta Cieszyna do 1909 r. oraz Powiatowy Wydział Drogowy, na czele którego od 1888 r. stał Gustaw Mentel (właściciel dóbr w Domasłowicach, zmarł w 1930 r. licząc 86 lat). Przed nim przewodniczącym był Jerzy Cieńciała (właściciel gruntu w Mistrzowicach). Wcześniej wydział ten znajdował się w kamienicy Hoheneggera od co najmniej 1884 r. Od 1921 r. działał tu sklep z bielizną, adamaszkiem i pasmanterią Oskara Wirbitzkiego. W 1924 r. budowniczy Paul Skrobanek przeprowadził niedużą adaptację poddasza uzyskując w ten sposób pomieszczenie na pralnię z suszarniami. W następnym roku budowniczy Eugen Fulda przeprowadził nieznaczne przeróbki pomieszczeń handlowych. Wejście od ul. Bożka zostało zamurowane najprawdopodobniej po II wś. Cukiernię Bayerów przed 1931 r. przejął Osvald Doubrava. Do 1937 r. Władysław Hendrych miał tu swoje biuro budowlane, które następnie zostało przeniesione na ul. Hasnera 15. W tym samym roku Edmund Gellner otworzył tu sklep z wyrobami wykonanymi z celuloidu - tabliczki, wieka itp. Krótko po II wś. zarządcą państwowym nad mieniem Bayerów został František Cedivoda.