22 października 2019 , Budynek dawnego szpitala hutniczego w trakcie odbudowy. Widok od strony południowo-zachodniej. Gmach szpitala hutniczego wybudowano w stylu historyzmu ceglanego z elementami modernizmu, na rzucie prostokąta, metodą tradycyjną z cegły i piaskowca. Dwupiętrowy obiekt z poddaszem użytkowym, kryty był dwuspadowym dachem o konstrukcji drewnianej (z dachówką), podpiwniczony, posiadał powierzchnia zabudowy 4250 m², powierzchnię użytkową 3964 m² i kubaturę 24200 m³. We wnętrzu zachowały się m.in. dwubiegowe klatki schodowe, oraz pomieszczenie dawnej kaplicy z witrażami.
Gmach zlokalizowano na działce, w sąsiedztwie szybu „Heintze” kopalni „Luisenglück” (pol. „Szczęście Luizy”), w miejscu dawnej kuźni. Koszt budowy wyniósł 417 000 marek. Szpital dla pracowników hut i kopalń spółki „Giesche” usytuowano na parceli przy ówczesnej Bergstrasse (pol. ul. Podgórna – dziś ul. J. Korczaka), prowadzącej z Roździenia w kierunku północnym, do kolonii Borki. Został oddany do użytku11 czerwca 1908 r. Określany był mianem Hüttenlazarett, a otaczał go ogród z fontanną i wieloma gatunkami drzew. W południowo-wschodnim narożniku działki usytuowano portiernię, a całość została ogrodzona. Był to jeden z najnowocześniejszych szpitali w okolicy, posiadający od 100 do 110 łóżek, mieszczący oddziały: chirurgiczny, chorób zakaźnych, wewnętrzny, psychiatryczny i ginekologiczny.