Brama Śląskiego Ogrodu Zoologicznego w Chorzowie – stanowiąca główne wejście na teren obiektu, przeniesiona z Zespołu pałacowo-parkowego w Świerklańcu. Jest jednym z nielicznych zachowanych reliktów ze świerklanieckiego założenia von Donnersmarcków, który został zniszczony, splądrowany i spalony w 1945, a wśród ocalałych elementów zachowała się brama.

W 1958 została przeniesiona do Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku w Chorzowie.

W trakcie montażu pojawiły się trudności. Wykonany pod bramę fundament  przewidywał postawienie na nim obiektu o masie ok. 40 t, aczkolwiek po rozebraniu okazało się, że waży ona dziesięciokrotnie więcej – ok. 450 t. Niewłaściwe obliczenia wynikały z braku dokładnej inwentaryzacji obiektu. Brama przenoszona była bez wykonania wcześniejszej dokumentacji konserwatorskiej i oznakowania poszczególnych elementów. Przy stawianiu zmieniono również jej układ w stosunku do ogrodzenia. Oryginalnie ogrodzenie odchodziło od wejścia po obu stronach łukowo do tyłu, obecnie zakręca do przodu, w kierunku Alei Żyrafy.

Badania związne z pracami konserwatorskimi w 2013, wykazały, że fragmenty ogrodzenia wykonane zostały pod koniec XIX w. z tzw. żelaza pudlarskiego, co potwierdziło autentyczność metalowych elementów ogrodzenia. W trakcie prac usunięto grubą warstwę zanieczyszczeń i zabrudzeń z elementów kamiennych oraz cementowe spoiny, następnie wzmocniono struktury piaskowca, uzupełniono ubytkki i zaimpregnowano. Żeliwny lew w zwieńczeniu bramy został oczyszczony, a jego brakującą łapę dorobiono z żywicy poliestrowej. Wykonano także scalenie kolorystyczne oraz odtworzono kolorystykę lwa na podstawie śladów farby znalezionych w jego paszczy.

 

Podczas pobytu we Francji hrabia Guido Henckel von Donnersmarck sprezentował swojej kochance Blance de Païva, połozony pod Paryżem pałac Pontchartrain. Ponieważ warunki w starym zamku w Świerklańcu nie odpowiadały przyzwyczajonej do wygód markizie, hrabia początkowo myślał o przeniesieniu pałacu z Francji do Świerklańca, ale ostatecznie kazał zaprojektować i zbudować zupełnie nowy obiekt, oparty na neorenesansowych wzorach francuskich. W ten sposób w latach 1869-1876 r. niedaleko starego zamku powstała rezydencja w stylu Ludwika XIV, zwana później popularnie „Małym Wersalem”. Pałac zaprojektował Hector Lefuel (nadworny budowniczy Napoleona III, znany z przebudowy paryskiego Luwru). W pałacu znajdowały się 34 duże sale oraz 6 luksusowych apartamentów. Wszystkie wyposażone były w ekskluzywne łazienki z systemami ogrzewania i wentylacji. Specjalnie dla cesarza Wilhelma II, który bywał gościem u Donnersmacków, wzniesiono w pobliżu rezydencji mniejszy obiekt, zwany Pałacem Kawalera. Pałac został podpalony w styczniu 1945 przez żołnierzy Armii Czerwonej lub żołnierzy Wehrmachtu na polecenie księcia Guidotto von Donnersmarcka. Ruiny ostatecznie zostały rozebrane w czasach PRL w latach 1954-1957. Z zespołu pałacowego do dzisiaj ocalały baseny, tarasy i fontanny, wspomniany Pałac Kawalera oraz kościół z grobowcami rodziny. Autorem rzeźb na tarasie, które ocalały do dziś, był Emmanuel Frémiet. Dwie pochodzące z parku pałacowego rzeźby lwów znajdują się w Zabrzu (zdobią wejście do parku przy ulicy 3 Maja). Brama pałacowa została przeniesiona do ogrodu zoologicznego w Parku Śląskim w Chorzowie.

 

Zabytkowy park krajobrazowy znajdujący się w Świerklańcu. Pierwotny park założono już w latach 1670-80 przez ówczesnych właścicieli z rodu Henckel von Donnersmarck obok istniejącego już wtedy zamku.W 1865r. berliński architekt Gustav Meyer opracował nowy projekt parku o pow.250 ha. Powstały aleje,grupy atrakcyjnych drzew i krzewów,staw, fosy wzbogacone architekturą. W czasie wojny i po wojnie park uległ poważnemu zniszczeniu.Mimo to nadal zachwyca swoją świetnością./źr. materiały i tablice reklamowe/