Budynek Intendentury Wojskowej został wybudowany w roku 1844 według projektu Augusta Stüllera, przebudowany w roku 1900. Po roku 1945 przekazany instytucjom cywilnym, kilkukrotnie przebudowywany.

Zbudowany wg. proj. F. A. Stulera w 1844, rozbud. po 1910 (III piętro od ul. Bernardyńskiej) na wojsk, działce d. Koszar Kacerskich.

Trzykondygnacyjny, 12-osiowy, dawniej 2-traktowy z korytarzem. Zachowane elewacje dekorowane delikatnym boniowaniem pasowym, w fasadzie od pl. Dominikańskiego pilastrami na II piętrze, na-rożnik podkreślony płaskim ryzalitem. Intendentura wpisuje się w tradycję budowli wojsk, w pobliżu d. fortyfikacji we wsch. cz. Starego Miasta (koszary, bramy). Stylistyka neorenesansu florenckiego epoki quattrocento pokrewna gmachom przy pl. Wolności.

Jedna z pierwszych budowli w XIX-wiecznym W. zaprojekt. przez berl, architekta, otwierająca okres intensywnej aktywności twórców spoza stolicy Śląska. Do 1945 w gestii administracji wojsk., po 1945 przebudowa wnętrza; mieści wiele instytucji związanych ze służbą zdrowia.

Agnieszka Zablocka-Kos

Plac Dominikański we Wrocławiu (niem. Dominikanerplatz) - jeden z głównych placów Wrocławia.

Pierwotny plac Dominikański przylegał do południowej elewacji dominikańskiego kościóła św. Wojciecha, a zatem znajdował się na przedłużeniu ulicy Wita Stwosza pomiędzy ulicami bł. Czesława i Klemena Janickiego. Przy budowie nowego hotelu (Mercure) zrekonstruowano w przybliżeniu dawny obrys placu.

Krótko po II wojnie światowej przetłumaczono niemiecką nazwę placu na plac Dominikański, lecz w dobie stalinizacji w końcu lat 40. otrzymał on imię współtwórcy aparatu stalinowskiego państwa, Feliksa Dzierżyńskiego. Po usunięciu zgliszczy przyległego do południowej strony placu kwartału (w miejscu dawnej wewnętrznej fosy) teren sięgający aż po ulicę Oławską splantowano i zamieniono w zieleniec i parking, zaś po jego wschodniej stronie wzniesiono w początku lat 70. XX w. według projektu typowego hotel Panorama. Termin plac Dzierżyńskiego rozciągnął się tym samym na cały, większy od Rynku, areał, włączając w to skrzyżowanie ulic Oławskiej, Piotra Skargi i Kazimierza Wielkiego. W 1991 przywrócono placowi historyczną nazwę, w świadomości mieszkańców i na wielu planach plac znajduje się jednak zasadniczo na wymienionym skrzyżowaniu, a zatem około 200 m od pierwotnego położenia.

Pod placem znajduje się tunel dla ruchu kołowego będący częścią trasy W-Z oraz dwa przejścia podziemne dla pieszych.

Źródło: Autorzy: Licencja: CC-BY-SA 3.0