Pomnik Czynu Rewolucyjnego zbudowany wg projektu Heleny i Romana Husarskich oraz Witolda Cęckiewicza usytuowany został w Parku Sieleckim w dzielnicy Sielec. Jego konstrukcja zdominowana została przez strzeliste rury, którym towarzyszył blok skalny - bryła w kształcie pięści – symbol walki ludu robotniczego – miała kolor czarny jak węgiel, bogactwo tej ziemi. Pokryta była sjenitowymi płytami pochodzącymi z kamieniołomu w Przedborowie. Wykuto na nich osiem scen: 1/ pochód robotniczy idący do Katowic po przyłączeniu Śląska do Macierzy;2/  ślady wydarzeń pod Hutą Katarzyna w 1905 r.; 3/ uzbrojone postacie strzegące Rad Robotniczych Zagłębia Dąbrowskiego; 4/ demonstracja głodowa przemierzająca ulice; 5/ pogrzeb powstańca śląskiego; 6/ dwóch żołnierzy PPR i Armii Ludowej; a  ostatnie dwie płaskorzeźby to akcent współczesny, a mianowicie wizerunek przedstawicieli proletariatu – 7/górnika i hutnika oraz 8/ trzech robotników z narzędziami.

Projekt ten uczestniczył w konkursie na Pomnik Powstańców Śląskich, w którym zajął drugie miejsce. Po korektach wykorzystany został dla budowy pomnika upamiętniającego sosnowieckich rewolucjonistów poległych pod Hutą Katarzyna w 1905 (co najmniej 38 osób).

Władze prl-u  szybko zmanipulowały jednak znaczenie jego nazwy, maskując fakt patriotycznego i socjalnego zrywu robotniczego, przeciwko carskiej władzy i fabrykantom, nie licząc się przy tym nawet z autorami projektu.

W tle pomnika w okresie Polski Ludowej zapoczątkowano organizację uroczystości państwowych i miejskich, która to tradycja przetrwała do dziś. Ówcześnie nie omijały go pochody pierwszomajowe. Gościli pod nim Leonid Breżniew (w 1974) a także Mirosław Hermaszewski i Piotr Klimuk. Mało kto wie, że na placu przy pomniku pojawił się Fidel Castro podczas pierwszomajowego pochodu w 1972.



Potocznie przez mieszkańców Sosnowca pomnik zwano "Pomnikiem hudraulików" albo "Rurami".



W 1990 solidarnościowe władze miasta, na fali rozliczeń z czasami PRL-u i Czerwonego Zagłębia, podjęły decyzję o zdemontowaniu pomnika. Realizację tej decyzji ułatwił okres przełomu oraz widok rur podtrzymywanych przez dźwig, co tłumaczono możliwością zawalenia wykonanej z prototypowej stali konstrukcji.



Obecnie w miejscu Pomnika Czynu Rewolucyjnego stoi o wiele mniejszy pomnik "Wolność, Praca, Godność".



Źródło:

Park miejski w Sosnowcu, usytuowany przylegle do dzielnicy Sielec. Linię graniczną parku wyznaczają ulice: 3 Maja, Wawel i Parkowa. Największy z Sosnowieckich parków. Występuje tu około 60 gatunków drzew i krzewów, przy czym średni wiek drzew wynosi około 90 lat.

Jest drugim względem roku założenia, czwartm pod względem wielkości wśród parków miejskich i równocześnie największym z parków zabytkowych. Podzielony został na dwie części: Nowy Park Sielecki i Park Sielecki Stary, które zajmują odpowiednio powierzchnię: część nowa – 9,84 ha, część stara – 10,4 ha, a granicę stanowi przepływająca przez środek parku rzeka Czarna Przemsza.



Park powstał po odbudowie z pożaru Zamku Sieleckiego, jako część dóbr rodziny Renardów. Uporządkowany na zlecenie hr. Andrzeja Renarda. W latach międzywojennych stał się parkiem miejskim, ogólnie dostępnym. W latach 60. XX w wyburzono część starej zabudowy parku, włącznie z ogrodzeniem. Zachowały się do czasów współczesnych:  Zamek Sielecki, stacja transformatorowa, wieżyczka (strażnica) i pozostałości kamiennego ogrodzenia.



W miejscu zniszczonej zabudowy parku wybudowano amfiteatr, obecnie nieistniejący, kąpielisko miejskie, otwarte oraz kryte lodowisko, stanowiące bazę treningową drużyny hokejowej lokalnego klubu sportowego. 

Przez teren parku przebiega Bulwar nad Przemszą usytuowany pomiędzy ulicami I.Mościckiego (od zachodu) , A. Urbanowicz (od południa) równolegle do kryta rzeki Przemszy (od wschodu). Stanowi odcinek Bulwaru Czarnej Przemszy, który ma swój początek w graniczącym z Będzinem  - Zespole Parkowo-pałacowm