Jest to drewniana czworoboczna budowla w formie wieży wolno stojącej, konstrukcji zrębowej, cała pokryta gontem. Wzniesiona na planie kwadratu o bokach: szerokość 4,6 m, wysokość 5,25 m. Czubek iglicy ma około 4 metrów wysokości. Wybudowana z drewna modrzewiowego, z dębowymi przyciesiami na kamiennej podmurówce[2] w okresie końca XVIII wieku. Zewnętrzne ściany pobite deskowymi wypustkami. Ciężar dość sporego 6–spadowego dachu (nakrytego małym hełmem) podtrzymywany jest przez sześć kolumnowych przypór o wysokości około 3,5 metrów. Do jej wnętrza prowadzi kilka schodków, z zewnętrznej betonowej klatki schodowej. Jedna z jej ścian (zachodnia) przylega do jesionowego ogrodzenia placu kościelnego.

Obecnie jest to bardzo cennym zabytkiem [patrz: wyżej], który kiedyś służył do ostrzegania o pożarze lub innym niebezpieczeństwie, jak i wzywała na nabożeństwa i msze święte, co czyni zresztą do dziś.

Źródło: