Śpiący lew był prezentem pruskiego króla Fryderyka Wilhelma IV dla miasta. W październiku 1845 król pruski odwiedził Gliwice z okazji otwarcia linii kolejowej do Katowic. W Królewsko-Pruskiej Odlewni Żelaza zwrócił on uwagę na nowo odlaną figurę Lwa śpiącego, autorstwa Theodora Erdmanna Kalidego. Władca podjął decyzję umiejscowienia lwa na miejscowym cmentarzu wojskowym, na którym pochowanych zostało 65 pruskich żołnierzy zmarłych w gliwickich lazaretach w wyniku ran odniesionych podczas walk pod Budziszynem w 1813. Figura lwa, cokół i ogrodzenie zostały sfinansowane przez monarchę osobiście.

Pomnik, mający upamiętniać ofiary wojen napoleońskich oraz symbolizować pokój, który nastał po ich zakończeniu, został odsłonięty w 1849 na cmentarzu leżącym przy ulicy Lwiej, w pobliżu dworca kolejowego. Ulica zapożyczyła swą nazwę właśnie od pomnika i była nieistniejącym dzisiaj przedłużeniem ulicy Tarnogórskiej. Ta część miasta nosiła nazwę Colonie Neudorf. Dawny teren cmentarza to dzisiejsze podwórza budynków przy ulicy Na Piasku. Pod koniec XIX wieku cmentarz musiał zostać zlikwidowany. W wyniku postępującej industrializacji i rozwoju motoryzacji sieć gliwickich ulic szybko się powiększała. W 1890 pomnik oraz ekshumowane szczątki żołnierzy (złożone do dwóch trumien) przeniesiono w pobliże nowo powstającej promenady, późniejszego parku.

W 1945, w ramach polonizacji byłych terenów niemieckich, usunięto inskrypcje z cokołu pomnika. Później rozebrany został cały pomnik, a figurę lwa zmagazynowano na terenie Zarządu Zieleni Miejskiej. Na łamach „Nowin Gliwickich” z 1963 ukazała się krótka wzmianka na temat lwa. Potem ślad się urywa. Miejsce pochówku szczątków żołnierzy pruskich na terenie dzisiejszego parku Chopina jest wprawdzie nieoznakowane, jednak uważny przechodzień może zauważyć nieckę w trawniku w miejscu, gdzie stał pomnik.
Cokół, na którym umieszczono odlew lwa, miał wymiary 60 × 30 stóp[1]. Na szerszej stronie cokołu znajdowała się inskrypcja: Dem Andenken / Preussens tapferen Sohne, welche in den Jahren 1813/14 in dem Feldlazarett zu Gleiwitz / an ihren in der Schlacht bei Gross-Gorschen und Bautzen / erhaltenen Wunden starben, und hier, fern vom Schauplatz / ihres heldenmiitigen Kampfes für Unabhangigkeit und Recht / diese geheiligte Ruhestatte fanden / Gleiwitz, den 15. October 1849 (Na pamiątkę / dzielnych synów Prus / którzy w latach 1813–1814 zmarli w szpitalu polowym w Gliwicach / w wyniku ran odniesionych w bitwach pod Großgörschen i Budziszynem / i tu, daleko od miejsca ich bohaterskiej walki o niepodległość i prawo, znaleźli uświęcone miejsce spoczynku / Gliwice, 15 października 1849).

Na węższej stronie cokołu znajdowały się dekoracje w postaci miecza i wieńca liści dębowych, a pozostałe dwie strony zapełniono złoconymi inskrypcjami nazwisk 65 poległych.
Pomnik był otoczony żeliwnym ogrodzeniem; jego filary oraz dwa skrzydła bramy wejściowej były udekorowane hełmami. Za pomnikiem znajdował się żeliwny krucyfiks autorstwa Augusta Kissa o wysokości 16 stóp
.
Źródlo