Do wieku XVII w rejonie tym znajdowały się zabudowania Żupy Solnej, które zostały zniszczone podczas szwedzkiego "potopu". Królowa Maria Kazimiera poleciła na jej miejscu wznieść – na pamiątkę czynów wojennych Jana III Sobieskiego – budowlę w kształcie pięciokąta, przeznaczoną na apartamenty królewskie, kaplicę Matki Boskiej Zwycięskiej oraz kilkadziesiąt lokali składających się ze sklepu, magazynu i mieszkań wynajmowanych cudzoziemskim kupcom. Budowę wg projektu architekta Tylmana z Gameren zakończono ok. 1695, nazwa kompleksu pochodzi od imienia inicjatorki przedsięwzięcia. Marywil w 1738 stał się własnością Andrzeja Stanisława Załuskiego. Zimą tego roku Andrzej Stanisław Załuski i Józef Andrzej Załuski złożyli tu swoje księgozbiory, następnie w 1742 przeniesione do pałacu Daniłowiczowskiego. Później kompleks został odkupiony od Andrzeja Stanisława Załuskiego przez Antoninę Zamoyską, która ok. 1745 oddała go na własność klasztorowi Panien Kanoniczek. Do roku 1807 na terenie Marywilu zbudowano cztery nowe kamienice, a w latach 1817–1821 jego wschodnie skrzydło – od Pociejowa – przebudował Chrystian Piotr Aigner dodając arkady po stronie domu Pod Kolumnami i siedmiokondygnacyjną wieżę z zegarem. Kanoniczki w 1819 przeniosły swój klasztor do znajdującego się po przeciwnej stronie ul. Senatorskiej kościoła św. Andrzeja (dzisiejszego kościoła Środowisk Twórczych). Marywil rozebrany został w roku 1825 w związku z budową Teatru Wielkiego, który znajduje się częściowo na jego miejscu. (wikipedia: ).

Do 1840 roku Plac Teatralny nosił nazwę Marywilskiego, pochodzacą od Marywilu – XVII-wiecznego kompleksu handlowo-usługowego znajdującego się do roku 1825 częściowo w miejscu obecnego Teatru Wielkiego. Obecna nazwa pochodzi od Teatru Wielkiego, który został wybudowany przy placu w roku 1833.