Ochronkę Bałucką utworzyli w pierwszych latach XX w., działacze instytucji charytatywnej z Warszawy, dla sierot i dzieci z ubogich bałuckich rodzin, polskich i żydowskich. W latach wielkiego kryzysu ekonomicznego placówka przeżywała ogromne trudności finansowe zagrażające jej istnieniu. Wtedy pierwszy biskup Kościoła łódzkiego Winncenty Tymieniecki zwrócił się do Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki ( Sióstr Salezjanek) by przejęły i poprowadziły dzieło opieki nad małymi mieszkańcami Bałut. Od 1930 r. do wybuchu II wojny światowej Siostry mieszkały w budynku na Franciszkańskiej i prowadziły Ochronkę Bałucką, kierując się w pracy wychowawczej zasadami przekazanymi przez swego duchowego ojca św. Jana Bosco. Należały do zgromadzenia włoskiego, więc w czasie II wojny światowej pozostały w Łodzi. Zostały jednak wysiedlone z domu na Franciszkańskiej, bo tam utworzono getto. Nie mogąc opiekować się sierotami przeniosły założoną przez siebie jeszcze przed wojną, szkołę krawiecką dla dziewcząt na ul. Gdańską i kontynuowały ten rodzaj działalności aż do roku 1962. Po zamknięciu szkoły przez władze, pracowały jako katechetki w parafiach i jednocześnie nieoficjalnie prowadziły świetlicę - oratorium w dawnym domu zakonnym na ul. Franciszkańskiej (...).