Okazały neomanierystyczny budynek został zbudowany w 1905-6 roku na miejscu zniwelowanej zachodniej fosy staromiejskiej, z przeznaczeniem na siedzibę banku - oddziału Banku Rzeszy Niemieckiej (Reichsbank). W tym celu zastosowano specjalne rozwiązania wnętrz: główne pomieszczenia bankowe (sala operacyjna, skarbiec, gabinety) na parterze, a pomieszczenia mieszkalne dla dyrektorów i głównego kasjera na 1. i 2. piętrze.

Monumentalna i dostojna forma architektoniczna budynku ma sprawiać wrażenie stabilności i bezpieczeństwa instytucji bankowej. Gmach zbudowano w stylu manieryzmu niderlandzkiego, określanego wtedy jako "niemiecki neorenesans", który obok neogotyku stał się narodowym stylem niemieckim. Najbardziej reprezentacyjną i ozdobną fasadą tego wolnostojącego budynku jest elewacja południowa - główna z dekoracyjnym założeniem portalowym oraz bogato zdobionym szczytem, flankowanym dwiema wieżyczkami.
Funkcje bankowe budynek pełnił nieprzerwanie do 2003 roku (jako siedziba Narodowego Banku Polskiego), kiedy został przekazany Uniwersytetowi Mikołaja Kopernika (obecnie Collegium Maximum UMK i siedziba Muzeum Uniwersyteckiego).
Budynek wg projektu berlińskiego architekta, Juliusa Habichta. Szczyt zwieńczy 2,9-metrowej wysokości postać Germaniki - Fortuny.

Źródło: