Ludynia, z XVw. historią, od początków istnienia należała do wsi szlacheckich.Pierwszymi dziedzicami byli tu Kozłowscy,później Luzińscy von Walde,a w połowie XVIw. ród Szafrańców herbu Starza. Na dzieje miejscowości największy wpływ miało dwóch przedstawicieli rodu: Stanisław i jego stryj Hieronim. Obaj zasłynęli jako sympatycy reformacji. Hieronim, starosta chęciński,właściciel Ludyni oraz okolicznych miejscowości, prawdopodobnie był inicjatorem budowy murowanego zboru ariańskiego.Zadbał o właściwe wykształcenie swoich członków rodziny. Najwięcej uwagi poświęcił Stanisławowi, który stał się bardziej zaangażowanym wyznawcą protestantyzmu niż stryj. Przyjął kalwinizm i został wybrany seniorem zboru.
Budynek zboru ma wygląd przypominający zbory ariańskie. Jego opis znajdujemy w pozycji regionalisty, krajoznawcy i historyka Michała Rawita-Witanowskiego pt.„Dawny powiat chęciński”-”Jest to budynek niewielki, wystawiony w czworobok i zasklepiony. Piętro przybudowano później, zastosowując do obecnego gospodarskiego użytku i okolone drewnianym gankiem. Na dole drzwi kute, żelazne, prowadzą do wnętrza. Odrzwia dębowe – wycięte po obydwóch stronach, jak tradycja niesie, dla sprowadzenia trumny z „grubym kalwinem”.
Po upływie reformacji, w połowie XVIIw. zbór przestaje pełnić swoje funkcje religijne i zostaje wykorzystany jako spichlerz popularnie zwany lamusem. W tym czasie właścicielami byli tutaj Tęgoborscy herbu Szreniawa. Założyli park oraz postawili parterowy modrzewiowy dwór.
Jako ciekawostkę należy podać,że w czerwcu 1997r. Kręcono w dworku kadry do serialu „Syzyfowe prace”(miał on stanowić pierwowzór domu Marcina Borowicza),a w lipcu 2000r. robiono zdjęcia do „Przedwiośnia” S.Żeromskiego(dwór w Ludyni stał się książkową Nawłocią).
[mat.wykorzystane:Michał Rawita-Witanowski, Dawny powiat chęciński;