Powstała w Sosnowcu w XIX wieku huta Katarzyna, produkowała rocznie 60 000 ton surówki w dwóch piecach martenowskich. Dodatkowo z dwóch pieców stalowniczych uzyskiwano rocznie około 40 000 ton żelaza. Z produkcją stali związany był wypad żużla wielkopiecowego, który deponowano obok huty. Niewielką część żużla na przełomie XIX i XX wieku wykorzystywano, jako jeden ze składników, do wyrobu cegieł. Cegielnia zlokalizowana była tuż obok huty. Wytwarzane cegły miały charakterystyczny białawy odcień. Ilość żużla wykorzystywana do produkcji cegieł była jednak niewielka. Trzeba pamiętać, że z każdej tony uzyskanej surówki powstawało około 30% żużla. Zwałowisko rosło. Średnica podstawy zwałowiska osiągnęła w kulminacyjnym momencie ponad 1km. Wysokość zwałowiska w końcówce lat 50 XX wieku (kiedy zakończono wywożenie żużla na zwałowisko) sięgnęła około 60m.
Żużel wywożono wagonikami (kolebami) poruszającymi się po ułożonym torze. Na początku wagoniki były ciągnięte przez konia. W okresie późniejszym funkcjonowała lokomotywka parowa, która pchała wagoniki, a po II wojnie światowej zastąpiła ją lokomotywa spalinowa. Po dopchaniu wagoników w rejon zwałowiska, do wagonu podpinano linę wyciągową, która wyciągała wagony na szczyt zwałowiska. Tam po opróżnieniu wagoniki zjeżdżały na dół i wracały do huty po żużel. W miarę podwyższania zwałowiska prowadzone prace związane z przedłużaniem torowiska do szczytu zwałowiska.
Żużel zaprzestano deponować około 1959 roku w momencie wygaszenia ostatniego wielkiego pieca na hucie. Zwałowisko było stopniowo rozbierane, a materiał wykorzystywany jako kruszywo. Wstępnie prace w zakresie odzysku odpadów żużla prowadziła spółka polsko-węgierska Haldex. Jednakże finalnie zwałowisko zostało całkowicie usunięte w okresie od 1972 roku do lipca 1983 roku przez Spółka Ehazet (specjalizującą się w przerobie żużli hutniczych na kruszywa drogowe). W tym okresie ze zwałowiska wywieziono jeszcze ponad dwa i pół miliona ton żużli.
Dziś na terenie gdzie znajdowało się zwałowisko zlokalizowane jest centrum handlowe "Plejada". Budynek centrum znajduje się w centralnej części byłej bryły zwałowiska.

źródło: //www.geocaching.com/

Zarysy drogi stanowiącej dzisiaj ulicę Staszica pojawiają się na planach i mapach z XIX w. a od początku XX w widoczny jest rozwój urbanistyczny wzdłuż tej drogi. Dawniej zwana Drogą Katarzyńską (część południowa) i Konstantynowską (część północna). Nazwa Staszyca pierwszy raz pojawa się na planach w latach 30-tych XX w. i obowiązywuje wówczas jedynie dla fragmentu zwanego Drogą Katarzyńską - od ul. Zamkowej do drogi na Pekin Zagórski. Cześć północną stanowiły ulice Perla Feliksa, Wincentego Pstrowskiego. W czasie drugiej wojny światowej Muave Strasse. Przez krótki czas w okolicach lat 50 i początku 60 XX w. w całości widoczna na planach jako ul. Pstrowskiego.