Wkleję tekst mojego posta w temacie. Informacje pochodzą z książki prof. Marcina Bukowskiego, będącego architektem odbudowy - stąd wskazanie na luty 1948 uważam za bardziej prawdopodobne, niż wpisany tu obecnie rok 1946.

Decyzja o użyciu konstrukcji stalowej była wymuszona stanem budynku po oblężeniu w 1945 roku – gotyckie mury były tak słabe i popękane, że potężny dach z drewna mógłby je po prostu zmiażdżyć swoją masą. Stalowa więźba okazała się blisko dwa razy lżejsza od tradycyjnej, dzięki czemu nie obciążyła nadmiernie kruchych ścian, choć w tamtym czasie pomysł ten budził ostre sprzeciwy zwolenników historycznej wierności.

Cały ten skomplikowany, metalowy szkielet został przygotowany przez inżynierów z Mostostalu w Chorzowie według projektu inżyniera Włodzimierza Wachniewskiego. Montaż gotowych elementów odbywał się w mroźną zimę na początku 1948 roku. Wyczyn ten był na tyle nowatorski, że słuszność zastosowania stali w zabytkowej świątyni chwalono później na międzynarodowych konferencjach UNESCO jako wzorcową metodę ratowania ruin. Aby jednak Katedra nie straciła swojego dawnego uroku, na stalowych wspornikach ułożono tzw. dachówkę rzymską, przywracając budowli sylwetkę, jaką cieszyła oczy mieszkańców jeszcze przed wielkim pożarem w XVI wieku.