Zespół składa się z klasztoru pochodzącego z 2. poł. XVIII w. oraz barokowego kościoła wzniesionego w latach 1688-1724 na planie krzyża. Jest to jeden z najpiękniejszych barokowych kościołów województwa łódzkiego. Nie zachowały się informacje o projektancie świątyni, przypuszczalnie był nim Włoch Franciszek Solari. Gospodarzami kościoła i klasztoru byli filipini. Świątynia stylem nawiązuje do kościoła św. Anny w Krakowie. Na przecięciu bardzo szerokiej nawy głównej i transeptu umieszczona jest kopuła. Wystrój wnętrza pochodzi z późnego baroku. Szczególnie ważna jest polichromia z 1726 roku autorstwa ojca Adama Swacha, uzupełniana w końcu XVIII wieku. W głównym ołtarzu znajdują się rzeźby ewangelistów i cudowny obraz Matki Boskiej Studziańskiej. W 1974 roku kościół podniesiony został do rangi bazyliki mniejszej.

Kościół trzynawowy, złożonej z nawy głównej i dwu niższych naw bocznych, przeciętych transeptem zwieńczonym kopułą na oktagonalnym bębnie która ma rozpiętość równą całej szerokości nawy i mniejszymi bliźniaczymi kopułami nad kaplicami opinającymi korpus od południa i północy. Nawę Bazyliki przykrywa sklepienie kolebkowe z lunetami, w którym gurty akcentują podział na przęsła. Kaplice mają również sklepienie kolebkowe (założone na osiach prostopadłych do osi nawy), a pomieszczenia zakrystii sklepione są krzyżowo. Podział poszczególnych elementów przestrzeni wewnętrznej kościoła podkreślają zwielokrotnione pilastry z głowicami dźwigające belkowanie i wydatny gzyms.

Wnętrze Bazyliki uderza swoją wielkością i może pomieścić około 3000 ludzi.

Do Bazyliki przylega wybudowany w tym samym czasie co świątynia klasztor w kształcie odwróconej litery "L". W jej części znajduje się Dom Rekolekcyjny i Dom Pielgrzyma na ok. 50 miejsc.

Źródło: Autorzy: Licencja: [ CC-BY-SA 3.0]