Skansen Łódzkiej Architektury Drewnianej zabiera zwiedzających w niezwykłą podróż w czasie. Na jego terenie znajduje się osiem historycznych obiektów, typowych dla zabudowy Łodzi w XIX i na początku XX wieku. Okazała willa letniskowa, drewniany kościół, cztery domy rzemieślników, piętrowy dom czynszowy oraz budynek przystanku tramwajowego są rozmieszczone wzdłuż dwóch brukowanych „kocimi łbami” uliczek. Budynki zostały przeniesione z różnych miejsc w Łodzi oraz jej okolic. Dobrano je tak, żeby jak najlepiej i najpełniej reprezentowały dawną, drewnianą architekturę miasta. Starannie odnowione i częściowo zrekonstruowane tworzą niezwykłą przestrzeń, sprzyjającą rodzinnym spacerom.

Tuż przy wejściu do skansenu gości wita dawna poczekalnia przystanku tramwaju podmiejskiego Łódzkich Wąskotorowych Elektrycznych Kolei Dojazdowych (z Rynku Nowego Miasta w Zgierzu), w której na co dzień pracują strażnicy skansenu.

Najciekawszym architektonicznie i ciesielsko obiektem w skansenie jest willa letniskowa (przeniesiona z Rudy Pabianickiej, z ul. Scaleniowej 18), która jest jednym z nielicznych tego typu budynków zachowanych w Łodzi.

Z kolei kościół pod wezwaniem św. Andrzeja Boboli (przeniesiony z Nowosolnej) powstał w latach 1846-1848, jako świątynia ewangelicka. Obecnie organizowane są w nim ceremonie ślubne, a podczas cyklicznych imprez w jego wnętrzu odbywają się koncerty muzyki dawnej i klasycznej.

W budynkach numer 3 (przeniesionym z ul. Mazowieckiej 47 w Łodzi) oraz numer 5 (przeniesionym z ul. Mazowieckiej 61 w Łodzi) znajdują się pracownie rękodzielnicze, czynne sezonowo: od maja do końca października. Pozostałe budynki oraz kościół są otwarte dla zwiedzających przez cały rok.

W domku nr 4 (przeniesionym z ul. Kopernika 42 w Łodzi) oraz 6, zwanym Domkiem Tkacza (przeniesionym z ul. Wólczańskiej 68 w Łodzi) znajdują się wystawy muzeum, a w budynku nr 7, zwanym potocznie "Domem Papiernika" (przeniesionym z ul. Żeromskiego 68 w Łodzi) mieści się filia Muzeum Papieru i Druku Fundacji „Ocalić od Zapomnienia”.

O utworzeniu skansenu w parku, w sąsiedztwie Białej Fabryki marzyła jeszcze w latach 50. XX wieku Krystyna Kondratiuk – pierwsza dyrektor muzeum. Pomysł udało się zrealizować dopiero w 2008 roku dzięki dofinansowaniu z budżetu Unii Europejskiej.

[opis pochodzi ze strony ]

Biała Fabryka to nazwa budynku Ludwika Geyera przy ulicy Piotrkowskiej 282 w Łodzi.

Jest to kompleks klasycystycznych budynków, jeden z najstarszych w Polsce zabytków przemysłowej architektury. Został zbudowany w latach 1835-1837. Biała Fabryka mieściła pierwszą w Łodzi mechaniczną przędzalnię i tkalnię.

W 1835 Ludwik Geyer był już na tyle silnym przedsiębiorcą, że przystąpił do budowy nowej, wielkiej przędzalni i tkalni mechanicznej. W tym celu znów skorzystał z pomocy rządu. Uzyskał w Banku Polskim preferencyjną pożyczkę w wysokości 400 000 złotych. Oprócz tego zaciągnął 175 769 złotych pożyczki kaucyjnej i 24 230 zł pożyczki z kasy miejskiej. Łącznie ze środkami własnymi pozwoliło to na uruchomienie w 1839 najnowocześniejszej fabryki na terenie Królestwa. Geyer zakupił maszyny u najlepszego wówczas producenta, braci Cockerill w Belgii. Wśród tych urządzeń była pierwsza w Łodzi maszyna parowa. Otwarta przędzalnia miała 7 584 wrzeciona i 180 warsztatów tkackich. Same budynki fabryki, rozłożone po obu stronach ulicy Piotrkowskiej, stanowią ciekawy przykład architektury przemysłowej. Wzniesione zostały w stylu klasycystycznym i były wzorowane na budownictwie mieszkalnym.

Pierwszą maszyną parową w Królestwie Polskim było urządzenie uruchomione w roku 1839 w Białej Fabryce. Uzyskana moc 60KM była przenoszona do urządzeń tkackich za pomocą systemu pasów transmisyjnych. Fabryka miała także pierwszy w Łodzi komin przemysłowy.

Obecnie w budynku znajduje się polskie Centralne Muzeum Włókiennictwa.

Autorzy: Źródło: