Baliwat Brandenburski – protestancka gałąź Zakonu Maltańskiego (Suwerenny Rycerski Zakon Szpitalników Świętego Jana Jerozolimskiego),
Ugrupowanie to w porozumieniu z hrabią Pücklerem z Szydłowca, przedstawicielem starostwa niemodlińskiego, wybudowało w 1862 roku ewangelicki szpital w Niemodlinie.
Powiat zaoferował na ten cel pomoc finansową, miasto podarowało działkę budowlaną wielkości 4 arów, położoną przy drodze do Tułowic. I tak prowadzona w latach 1861/62 budowa, której kosztorys opiewał na 14 000 talarów, zakończona została w październiku 1862 roku otwarciem szpitala. Do 1911 roku pieczę nad chorymi sprawowały tu diakonisy z domu macierzystego Betania we Wrocławiu. W 1881 roku szpital mógł pomieścić 36 chorych. W 1911 roku doposażono go w izolatkę, salę modlitw, jak również w dalsze sale chorych i pokoje mieszkalne. W dniu 19 maja 1912 roku uroczyście świętowano 50-lecie założenia szpitala. Przemowę, dotyczącą całej historii tego domu opieki zdrowotnej, wobec zgromadzonego w tym dniu gremium wygłaszał starosta Zastrow, rycerz szpitala. W ciągu pięćdziesięciu lat swojej działalności szpital przyjął 9428 chorych, a dla 40712 osób udzielił pomocy doraźnej. W czasie II wojny światowej szpital pełnił funkcję rezerwowego lazaretu pod zarządem wojskowym. Leczono w nim rannych i chorych żołnierzy. Ordynatorami szpitala w latach czterdziestych XX wieku był dr Leo i pani dr Stanienda.