27.04.2026 - zamówione 2 dyski SSD GOODRAM CX 400 2TB za 1698 zł - kończy nam się miejsce na dyskach SSD 460 GB (zostało 15 GB wolnego miejsca). Na tych dyskach są m.in. system operacyjny, kafelki mapy i miniatury zdjęć. Dyski będą w czwartek, w majowy weekend przeniosę na nie wszystkie dane. W maju lub w czerwcu kupię dyski HDD ~ 20 TB i przeniesiemy tam dane z dysków 3 TB (oprócz tego mamy 2 x 12 TB w RAID 1 od Esskiego).
Sławoszew Stary, gmina Daszyna, pow. łeczycki, woj łódzkie.
"Sławoszew al. Sławoszewo, 1387r. Slawoszewo, 1521r. Slboszewo, wieś folwark i dobra , powiat łeczycki, gmina i parafia Mazew, odległość 10 wiorst od Łęczycy, 104 od Kalisza. Posiada kościół drewniany(kaplicę) filię parafii Mazew, 29 domów, 269 mieszkańców. W 1827r. było 26 dm., 205 mk. Dobra S. składały się w 1874 r. z folwarku Sławoszew i Garbalin, Rozleglość mórg 1024; fol. S.gruntów ornych i ogrodów, mórg 478, łąk mórg9, pastwisk mórg. 2, lasu mórg. 161, nieużytków morg 24,: budynków murowanych 14, z drewna 9:płodozmian 4 - polówka. Wieś ta zdawała stanowiła uposażenie altaryi św. Katarzyny w Zgierzy,która pozostawała pod patronatem proboszcza kollegiaty łęczyckiej. W 1387 r. arcyb. Bodzanta przeznacza dzisięciny arcybiskupie z Sławoszewa (Kod. Wielki. , 1803) na uposażenie altaryi św. Stanisława przy katedrze gnieźnieńskiej. Według reguły poborów pow. łęczyckiego z 1576r. Sebastian Miloński płacil tu od 6 łanów, 3 zagród. Jan Jarochowski płacił od jednej zagrody, Bernard Jarochowski odpołowy łana, 5 osadników (Pawinski, Wielkp., II, 72 i 73). Kościół Pierwotny był w Sławoszewie pod wezwaniem św. Piotra i Pawła. Altarysta Zgierski Andrzej Łaski, kustosz gnieźniński, utrzymuje około 1521r. przy kościele dwu kapelanów. W 1812r. parafia sławoszew została wcielona Do Mazewa.Ze szczątków starego kościoła wystawiono w 1851r. kaplicę pod wezwaniem M.B.Różańcowej, w której niekiedy bywa odprawiane nabożeństwo. Sprzęty i obrazypochodzą ze dawnego kościoła. Przy kościele stoi dzwonnica, a w niej dzwon z datą 1574r. i herbem Pobóg, z literami M.D. Kaplica stoi w obrębie ogrodu dworskiego, naprzeciwko pałacyku zbudowanego w r. 1864 przez Frańciszka Mszczonowskiego, ówczesnego dziedzica, na miejscu dawnej szkoły parafialnej. Dobra, własność pierwiastkowo Mrzkowskich, następnie Grabskich, Dobrzyckich, Mszczonowskich, od których majatek nabył Szloser."
Historia kaplicy wg. Jednodniówki Ziemi Łęczyckiej wydanej w Poznaniu w 1909r ;
"Kościół w Sławoszewie. Niezwykle tragiczne dzieje podaje kronika archiwalna tegoż kościoła. Zdaje sie że fundatorem tego przybytku był ówczesny dziedzic Sławoszewa jan Grabowski, który w roku 1687 żonie swojej poleca w testamencie dokonczenie budowy tegoż i zaopatrzenie go w aparaty. W roku 1721 rozpoczynaja się sporywłaścicieli majątku z proboszczami, a akty władz kościelnych i rządowych zawieraja skargi na dziedziców Józefa i Wawrzyńca Grabowskich, iż ludzi idących do kościoła rozpędzali,psami szczuli, a proboszczajeden z nich czynnie , znieważył odmawiając prawa odprawiania Najświędszej Ofiary. W skutek tych napaści wynikł proces w 1724roku, który toczył sie kilka lat. W ciągu tego czasu nabożeństwo nie odprawiało się, a wlaściciel Wawrzyniec Grabski zajął ogród proboszcza i gonty kazał zniszczyć. W roku 1754 właściciel cząstkowy Goszczynna, Józef Stodulski, nachodzi dom kościelny oraz kościół w czasie nabożeństwa, przeklina proboszcza , grozi pobiciem! Powodu tego najścia kronika nie podaje. W roku 1754 właścicielem Sławoszewa jest Wojciech Ostrowski, nie ma w tym czasie czynnych zatargów, proces o grunty kościelne trwa ciągle. Do roku 1805-go przeważnie proboszczów niema, zastępują ich zakonnicy z Łęczycy, z Kłodawy. Z tegoż roku 29 maja jest odezwa arcybiskupa Gnieźnieńskiego, domagająca się ukarania za obelgi i poranienie proboszcza. Do roku 1812 przysyłano zakonników czasowo do Sławoszewadla odprawiania nabożeństw. Kościół był bez opieki, doprowadzony do ruiny, nie było chetnych by go ratować od upadku. Konsystorz warszawski wydał z tego powodu wyrok dnia 20 maja znoszący parafię Sławoszew. Wsie rozdzielono i przyłączono do okolicznych parafii: Grabowa, Siedlca, Witoni, Topoli i Mazewa, srebro i cenniejsze sprzęty odesłano do Mennicy. O dzwon który ocalał i pozostał w kościele toczył się długi spór pomiędzy Mazewem a Sławoszewem. Ze szczątków zrujnowanego kościoła zrobiono kaplicę, która stała długo nie poświęcona, jako niemy świadek i widomy wyrzut bezmyślnej buty i nieszczęsnej samowoli minionej epoki.
W kapliczce przechowało się trochę pamiatek, stare rzeźby, cenne obrazy, wizerunki fundatorów kościoła oraz ich herby. W roku 1867 Sławoszew stał się własnością p.Karola Schlossera, a obecnie p. Henryka Schlossera jego syna, który zatroszczył sie gorliwie o los tej starej, a tak nieszczęśliwej pamiątki. Postaral się o poświęcenie kaplicy, co nastąpiło dnia 26 października 1908 r. i odtad odbywa się tam corocznie uroczyste nabożeństwo odpustowe w dniu 15 sierpnia. Uszkodzony dzwon właściciel obecny kazał przelać w 1914-ym roku i z całą swoją rodzina oraz okolicznymi otacza tę przez lat tyle znieważaną pamiątkę czcią wielką i przywiązaniem, jakby chcąc wynagrodzić wyrządzone zniewagi. Poezja ludowa na tle tych ponurych dziejów kościoła snuje tęczową przędzą legendy. Gdy rozbierano kościół, usunięta statuę Matki Boskiej, umieszczono w spichlerzu, a wtedy twarz Najświętszej stała sie żałośliwą i łzami zalana. Ludzie przerażeni przybiegli do dworu właścicielki z prośbą, aby Cudowna pozostawić w jej przybytku. A gdy statuę Najświętszej napowrót odniesiono do kaplicy, twarz jej przybrała swój zwykły wyraz majestatu i pokoju. I dzwon się oparł pełnic swą służbę gdzieindziej, bo gdy wywieziono dwa do Warszawy, jeden z nich wrocił na dawne miejsce i odtąd ma imię " Cudowny" z datą 1774r. Wiadomości te udzielił łaskawie ks. proboszcz Modalinski z akt kościelnych Mazewa."
Mała korekta-Sławoszew był własnością Marianny Mszczonowskiej do 1871 r, kiedy to zmarła. A budynek stojący w niedalekiej odległości od kaplicy to dwór, nie pałac.Opowieśc o cudownej podobiżnie Matki Boskiej dotyczy obrazu mieszczącego się w kapliczce, nie rzeźby. Ostatnimi właścicielkami majątku w Sławoszewie były panie Schloesser-matka i córka. Córka była żona Linowskiego, właściciela majątku w Miroszewicach. Został on prawdopodobnie zamordowany w Katyniu, żona i córka nigdy tego się nie dowiedziały. Po wojnie wyrzucono babcię, córkę i wnuczkę Schloesser. Nie mogły zbliżać się do majątku, zgodnie z ówczesnym prawem. Gdy po latach jednak przyjechały, zostały przywitane widłami przez tych samych mieszkańców Sławoszewa, którzy przed wojną czapkowali Schloesserom...
do Judyta: Marne są szanse na to, żeby osoba, która ten artykuł dodała, naniosła sugerowane poprawki. Jednocześnie w zasadzie nikt inny tego nie powinien robić.
Takie połączenie wyjątku ze Słownika, który stanowi część, i to mniejszą część tego niby artykułu, z tekstem z całkiem innego źródła, do tego o wiele późniejszego, wymaga po pierwsze: zmiany tytułu, który dezinformuje, po drugie: wymaga dodania komentarza w treści, że korzysta się z różnych źródeł w odniesieniu do miejscowości i kaplicy, umieszczonego właśnie tam, gdzie wpisuje się wstęp. "Artykuł" jest niedopracowany.
