Wzniesiony w 1762 r. z fundacji kapituły gnieźnieńskiej i Krzysztofa Hilarego Szembeka, kantora gnieźnieńskiego. Restaurowany w 1856 r. oraz ok. 1880 r. W latach 1928-32 dobudowano wieżę i przekształcono południową kruchtę na kaplicę. Od 2002 r. w remoncie.
Konstrukcji zrębowej, oszalowany. Orientowany. Trójnawowy z węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium, przy którym od północy zakrystia. Przy południowej ścianie nawy kaplica, a od zachodu wieża konstrukcji słupowej z kruchta w przyziemiu. Dachy nad nawą przykryty dachówkami, nad prezbiterium gontami. Wieża przykryta dachem czterospadowym z latarnią, nad nawą wieżyczka na sygnaturkę. Wnętrze podzielone dwoma parami słupów na trzy nawy. Strop o równej wysokości w nawach i prezbiterium. W medalionach na stropie malowidła z okresu międzywojennego, wykonane przez ówczesnego proboszcza, księdza Dziadzię.
Wyposażenie głównie z XVIII i XIX w. Ołtarze główny i dwa boczne z fragmentami rzeźbiarskimi z XVIII w., przerobione w 1856 r. W prezbiterium późnogotycka płaskorzeźba Rodziny Najświętszej Marii Panny.