Kościół św. Floriana i Najświętszej Marii Panny powstał wraz z budynkami klasztornymi opactwa cystersów. Fundacji klasztoru dokonał wojewoda sandomierski Mikołaj Bogoria ze Skotnik, który sprowadził cystersów w 1183 z Morimondu. Budynki zbudowano w stylu romańskim między rokiem 1207 a 1220. Wielokrotnie remontowano i odnawiano kościół, w rezultacie czego wewnątrz dominuje barok. W 1819 władze carskie skasowały zakon. Decyzją biskupa sandomierskiego z 1821 r. ustanowiono tam parafię.



Obiekt zachował w stanie prawie nienaruszonym do czasów współczesnych - bryłę, układ wnętrza, system konstrukcyjny oraz detale architektoniczne. Współczesna fasada wykonana została podczas przebudowy w XVIII w. Jest budowlą bazylikową, trójnawową, o systemie filarowym z transeptem, przykryty sklepieniem krzyżowo-żebrowym, z prostokątnym prezbiterium. Zawiera elementy architektury romańskiej, w tym wykonane z ciosów kamiennych sklepienia ostrołukowe, fryz ząbkowy oraz zamurowaną rozetę. Filary i półkolumny są zdobione płaskorzeźbionymi ornamentami geometrycznymi i roślinnymi, natomiast zworniki zdobione są tak zwaną dekoracją plecionkową. Szczególnie cenny zwornik przedstawiający Baranka Bożego znajduje się na przecięciu naw].

W konstrukcji kościoła i klasztoru zauważyć można wpływ przebudów i renowacji w kolejnych wiekach. Z pozostałości gotyckich zachowały się gotyckie polichromie z pocz. XV w. Na południowej ścianie prezbiterium widoczne są sceny Sądu Ostatecznego oraz dzieje Marii w historii zbawienia. Gotycki charakter mają pozostałości krużganków w postaci śladów ostrych łuków na północnej ścianie kościoła. Efektem gotyckich przebudów są również podniesione szczyty uzupełnione cegłą.