Wytyczona wraz z utworzeniem jurydyki Mariensztadt w roku 1762 ulica Białoskórnicza pierwotnie dochodziła aż do Wisły; jej bieg skrócił Wiadukt Pancera wybudowany w roku 1844. Obecna nazwa została nadana już w roku 1770; krótko po tym czasie pojawiła się pierwsza zabudowa ulicy - okazała kamienica Kwiecińskiego tuż nad Wisła, oraz niewielka kamieniczka u zbiegu z ul. Garbarską. Nowe kamienice wzniesiono dopiero po roku 1880; istniejące wcześniej rozbudowano o wysokie oficyny. Zagładę ulicy przyniósł rok 1944; wszystkie domy zostały spalone w roku 1939 i w dniach powstania warszawskiego. Ich relikty zostały rozebrane w okresie powojennym w związku z budową Trasy W-Z i socrealistycznego osiedla Mariensztat, pierwszej realizacji mieszkaniowej w powojennej historii Warszawy. Obecna ulica Białoskórnicza posiada nieco zmieniony w stosunku do przedwojennego przebieg, oraz zabudowę tylko południowej pierzei - północną stanowi nasyp Trasy W-Z.

Wikipedia