Kościół pw. św. Józefa Oblubieńca w Starych Bogaczowicach stanowi cenny przykład śląskiej sakralnej architektury barokowej związanej z zakonem cystersów. Wzniesiony został w latach 1685-1689 z inicjatywy opata krzeszowskiego klasztoru Cystersów Bernharda Rosy. Projekty budowli wykonał w 1684 r. klasztorny mistrz budowlany Martin Urban. Kościół zostal częściowo przebudowany w 1826 r.; restaurowany był w 1930 r. i remontowany w 2000 r. Stanowi istotną dominantę krajobrazową w miejscowości. Wybudowany został w centralnej części wsi, na wzniesieniu, po południowej stronie drogi wiejskiej. Otoczony jest cmentarzem. Do kościoła prowadzi reprezentacyjne podejście północnym stokiem wzniesienia, prostym traktem schodów, przez budynek bramny i dalej do północnego wejścia do swiątyni. Kościół orientowany, murowany, założony na planie prostokąta z czworoboczną, oskarpowaną wieżą od zachodu i trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Korpus kościoła nakryty jest dachem dwuspadowym, prezbiterium - trójspadowym; wieża zwieńczona prześwitowym hełmem. Elewacje artykułowane lizenami i pilastrami, zamknięte pasem gzymsu podokapowego. Okna w elewacjach korpusu w dwóch rzędach: w dolnym - szerokie, zamknięte łukiem pełnym, w górnym - eliptyczne. Portal wejścia głównego ujęty zdwojonymi pilastrami, zwieńczony naczółkiem zamkniętym łukiem obniżonym. Jednonawowe wnętrze kościoła reprezentuje typ emporowo-halowy - z wciągniętymi do wewnątrz przyporami, pomiędzy którymi urządzone płytkie kaplice i ponad nimi, wokół całego wnętrza - empory z ażurową balustradą. Nawa kościoła nakryta jest sklepieniem kolebkowym z lunetami, wspartym na kompozytowych pilastrach wielkiego porządku. Na sklepieniu - malowane przedstawienia świętych w owalnych sztukatorskich ramach. W trójbocznym zamknięciu wschodnim kościoła, za ołtarzem, wydzielone zostało sześcioboczne, nakryte kopułą pomieszczenie zakrystii. Najważniejsze elementy wyposażenia kościoła: ołtarz główny z krucyfiksem w polu centralnym oraz figurami Marii i św. Józefa, 2 poł. XVII w.; ołtarz boczny św. Jadwigi, ok. 1710 r.; prospekt organowy i chrzcielnica, XVIII w.; zespół portretów prałatów krzeszowskich, proboszczów i zakonników, XVIII w., 2. poł. XIX w.Zabytek dostępny.

oprac. Bogna Oszczanowska, OT NID we Wrocławiu, 16-12-2015 r. / www.zabytek.pl

7 sierpnia 1735 roku, kamień węgielny pod kaplicę wmurował opat Benedikt Seidel. Od tego czasu wzgórze nosi nazwę Świętej Anny, a kaplica pełniła funkcję kaplicy brackiej dla założonej tutaj rok wcześniej konfraterni świętych Anny i Joachima. Po niecałym roku 25 lipca 1736 roku ukończona kaplica została konsekrowana przez opata krzeszowskiego w asyście duchowieństwa z sąsiednich parafii. Pierwsze uroczyste nabożeństwo odprawił opat w dniu następnym. Budową kaplicy kierował współpracujący z krzeszowskimi cystersami budowniczy Joseph Anton Jentsch z Lubawki (główny budowniczy bazyliki w Krzeszowie). Nie wiadomo kto był autorem architektonicznego projektu kaplicy. Murowana na rzucie zbliżonym do elipsy, nakryta kopułą z freskami. We wnętrzu ołtarz główny z XVIII w., freski na sklepieniach i krzyż żelazny z XIX w. Tematem fresków jest Pięć Radości św. Anny. i składa się z czterech oddzielnych malowideł. W roku 1827 w kaplice dwukrotnie uderzył piorun nie czyniąc jej większych szkód, wydarzenie to upamiętnia napis nad wejściem. W roku 1836 remont i restaurację kaplicy zarządził ówczesny proboszcz Rother, dzięki któremu kaplica przetrwała do dziś w pierwotnym stanie. Przed kaplicą stoi figura maryjna oraz obelisk, a obok wejścia wisi pamiątkowa tablica dotycząca wizyty metropolity krakowskiego Karola Wojtyły - późniejszego papieża Jana Pawła II. Opis na podstawie www.starebogaczowice.ug.gov.pl