starsze
nowsze
oceń zdjęcie | skomentuj ocenę | 5 głosów | średnia głosów: 5.76
 | Polska › woj. śląskie › powiat cieszyński › Ustroń › Zawodzie Górne › ul. Gościradowiec › Dolina Gościradowca |
1902 , Gustowne, drewniane mostki przez potok Gościradowiec wykonane staraniem Towarzystwa Upiększania Ustronia. Karta pocztowa wydana nakładem oficyny Eduarda Feitzingera z Cieszyna
Skomentuj zdjęcie
Artur Steczkiewicz
 Dolina potoku Gościradowiec, dwie kładki istnieją dalej, prowadząc w górę do Źródła Żelazistego. Kilkanaście metrów za fotografem ścieżka ta łączy się z ul. Gościeradowiec. 2014-01-23 17:53:09 (12 lat temu)
|
|
Na stronie od 2009 sierpień
16 lat 9 miesięcy 15 dni |
11 pobrań 2876 odsłon 5.76 średnia ocen
Poprzednie i następne zdjęcia stoik
Obiekty widoczne na zdjęciu
 |
parki
|
Dolina Gościradowca
więcej zdjęć (15)
Wykonawca: Towarzystwo [Upiększania] Miłośników Ustronia
Inwestor: Towarzystwo [Upiększania] Miłośników Ustronia
Zbudowano: 1889
W górnej części doliny potoku Gościradowiec znajduje się źródło Żelaziste (Eisenquelle), zwane również źródłem Jana, odkryte przez Jana Kubischa – arcyksiążęcego urzędnika hutniczego w 1884 r. Wypływało wówczas z zawalonej sztolni, z której od lat 70. XVIII w. wydobywano rudę żelaza (syderyt) na potrzeby ustrońskiej huty. Woda ze źródła, zawierająca szczawy żelaziste, uważana jest za leczniczą, szczególnie przy chorobach związanych z niedokrwistością.
W 1889 r. źródło ocembrowało i opieką otoczyło założone w 1888 r. Towarzystwo Upiększania Ustronia (Verschönerungs-Verein in Ustron), od 1924 r. noszące nazwę Towarzystwo Miłośników Ustronia, które wówczas było właścicielem nieruchomości w dolinie Gościradowca.
Stowarzyszenie wzniosło przy źródle drewniany pawilon restauracyjny według projektu cieszyńskiego budowniczego Friedricha Eduarda Fuldy.
W 1926 r. obiekt ten został obmurowany, zmodernizowany i rozbudowany przez firmę bielskiego architekta i budowniczego Józefa Kozieła.
W 1932 r. źródło Żelaziste zyskało zachowaną do dzisiaj, nowoczesną obudowę, wykonaną według projektu wybitnego cieszyńskiego architekta Alfreda Antona Wiedermanna.
W 1938 r. Towarzystwo Miłośników Ustronia sprzedało swą nieruchomość w dolinie Gościradowca restauratorowi Emilowi Brychowi, który w 1939 r. na miejscu zburzonego, dawnego pawilonu restauracyjnego wystawił modernistyczną willę „Źródło Żelaziste”. Obiekt zaprojektował cieszyński architekt Karol Kozieł, a wykonawcą była firma ustrońskiego budowniczego Jana Hanusa. Bryła budynku cechuje się prostotą i funkcjonalnością. Obiekt posiada dwie kondygnacje. Atrakcyjny wygląd nadają mu charakterystyczne balkony, ciągnące się wzdłuż jego zaokrąglonej części. Interesująco prezentuje się przyziemie, obłożone piaskowcem godulskim (kamieniem breńskim), co świetnie współgra z leśnym otoczeniem willi.
Dolina potoku Gościradowiec była niegdyś jednym z najpiękniejszych uzdrowiskowych zakątków Ustronia. Dzisiaj zarośnięta – zatraciła swój dawny urok, niemniej jej niezwykły i tajemniczy klimat pozostał niezmienny.
[Tekst: vstrone]
W 1889 r. źródło ocembrowało i opieką otoczyło założone w 1888 r. Towarzystwo Upiększania Ustronia (Verschönerungs-Verein in Ustron), od 1924 r. noszące nazwę Towarzystwo Miłośników Ustronia, które wówczas było właścicielem nieruchomości w dolinie Gościradowca.
Stowarzyszenie wzniosło przy źródle drewniany pawilon restauracyjny według projektu cieszyńskiego budowniczego Friedricha Eduarda Fuldy.
W 1926 r. obiekt ten został obmurowany, zmodernizowany i rozbudowany przez firmę bielskiego architekta i budowniczego Józefa Kozieła.
W 1932 r. źródło Żelaziste zyskało zachowaną do dzisiaj, nowoczesną obudowę, wykonaną według projektu wybitnego cieszyńskiego architekta Alfreda Antona Wiedermanna.
W 1938 r. Towarzystwo Miłośników Ustronia sprzedało swą nieruchomość w dolinie Gościradowca restauratorowi Emilowi Brychowi, który w 1939 r. na miejscu zburzonego, dawnego pawilonu restauracyjnego wystawił modernistyczną willę „Źródło Żelaziste”. Obiekt zaprojektował cieszyński architekt Karol Kozieł, a wykonawcą była firma ustrońskiego budowniczego Jana Hanusa. Bryła budynku cechuje się prostotą i funkcjonalnością. Obiekt posiada dwie kondygnacje. Atrakcyjny wygląd nadają mu charakterystyczne balkony, ciągnące się wzdłuż jego zaokrąglonej części. Interesująco prezentuje się przyziemie, obłożone piaskowcem godulskim (kamieniem breńskim), co świetnie współgra z leśnym otoczeniem willi.
Dolina potoku Gościradowiec była niegdyś jednym z najpiękniejszych uzdrowiskowych zakątków Ustronia. Dzisiaj zarośnięta – zatraciła swój dawny urok, niemniej jej niezwykły i tajemniczy klimat pozostał niezmienny.
[Tekst: vstrone]
Potok Gościeradowiec vel Gościradowiec
więcej zdjęć (27)
Rzeka Wisła (śląskie)
więcej zdjęć (2)
Rzeka Wisła
więcej zdjęć (6)
Wisła (łac. i ang. Vistula, niem. Weichsel) – najdłuższa rzeka Polski, o długości 1047 km. Jest także najdłuższą rzeką uchodzącą do Morza Bałtyckiego.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m., na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim. Zasadniczy kierunek biegu Wisły jest południkowy. Wisła posiada deltę i uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Źródła rzeki znajdują się w południowej Polsce, na wysokości 1107 m n.p.m. (Czarna Wisełka) i 1080 m n.p.m. (Biała Wisełka), na zachodnim stoku Baraniej Góry w Beskidzie Śląskim.
Wisła ma trzy potoki źródłowe: Białą Wisełkę, główny górny bieg Czarną Wisełkę oraz Malinkę. Biała i Czarna Wisełka uchodzą do Jeziora Czerniańskiego, od którego płyną pod wspólną nazwą jako Wisełka. Po złączeniu nurtu z potokiem Malinka płynie już jako Wisła.
W miejscowości Biała Góra koło Sztumu około 50 km od ujścia rozdzielając się na dwa ramiona Leniwka (lewe) i Nogat (prawe), tworzy szeroką deltę zwaną Żuławami. W miejscowości Gdańska Głowa od Leniwki oddziela się w kierunku wschodnim kolejne ramię zwane Szkarpawa w celu ochrony przeciwpowodziowej zamknięte śluzą. Kolejne ramię Martwa Wisła oddziela się w Przegalinie. Uchodzi do Zatoki Gdańskiej.
Do XIV wieku ujście Wisły dzieliło się na główne wschodnie ramię Wisłę Elbląską i mniejsze zachodnie ramię Wisłę Gdańską. Od roku 1371 głównym ramieniem stała się Wisła Gdańska. Po powodzi w 1840 roku tworzy się dodatkowe ramię Wisła Śmiała. W latach 1890-1895 wykonano przekop koło Świbna.
Dorzecze Wisły zajmuje powierzchnię 194 424 km² (w Polsce 168,7 tys. km²). Urzeźbienie dorzecza Wisły charakteryzuje średnie wzniesienie 270 m n.p.m., przy czym przeważająca część dorzecza (55%) położona jest na wysokościach 100-200 m n.p.m.; od 100-300 m zawiera się ponad 3/4 dorzecza. Najwyższy punkt dorzecza leży na wysokości 2655 m n.p.m. (szczyt Gerlach w Tatrach). Cechą dorzecza Wisły jest asymetria – w znacznej mierze konsekwencja kierunku nachylenia Niżu Środkowoeuropejskiego ku północnemu zachodowi i kierunku spływu wód lodowcowych, przy równocześnie znacznej predyspozycji w budowie starszego podłoża. Asymetria dorzecza (prawostronnego do lewostronnego): 73-27%.
Wisła jest połączona za pomocą kanałów z:
* Odrą – Kanałem Bydgoskim, Notecią i Wartą (droga wodna Wisła - Odra)
* Niemnem – Kanałem Augustowskim i Czarną Hańczą
* Dnieprem – Kanałem Dnieprzańsko-Bużańskim i Prypecią.
Źródło [ Wikipedia]
ul. Gościradowiec
więcej zdjęć (124)
Dawniej: Weichselhang