Grand powstał na przełomie XIX i XX wieku. Najpierw nazywany był Hotelem Du Nord, potem przemianowano go na Hotel Grand. Gmach na przeciwko Dworca Głównego witał przyjeżdżających do Wrocławia gości prawie przez sto lat. Był jednym z najbardziej luksusowych miejsc w stolicy Dolnego Śląska, bawiła się w nim elita miasta. Także tutaj odbywał się Festiwal Teatru Otwartego.



Obiekt wybudowano w stylu secesyjnym. Jednak po wojnie z dawnego Granda zostało niewiele.

Po drugiej wojnie światowej budynek był bardzo zniszczony. Tak naprawdę po dawnym hotelu zostały tylko fasady i ściany frontowe. Zniszczeniu uległa wieżyczka, która spłonęła podczas wojny. W 1956 roku budynek przeszedł gruntowną renowację, wszystkie ozdoby secesyjne, zarówno na elewacji, jak i wewnątrz budynku, zostały usunięte.



Po remoncie budynek wrócił do łask mieszkańców Wrocławia.

Do końca lat 70. miejsce tętniło życiem. W hotelu gościli kolarze startujący w Wyścigu Pokoju. Zdarzały się też gwiazdy polskiego kina, jak Jan Kobuszewski, Marian Kociniak czy Zbigniew Cybulski.



W Grandzie mieściło się 156 pokoi. Poza tym trzeba przyznać, że hotel miał pecha, w obiekcie było dużo pokoi bez łazienek. Gdy w stolicy Dolnego Śląska zaczęły powstawać nowoczesne hotele, Grand robił się coraz mniej popularny.



Z czasem nieremontowany hotel popadał w ruinę i pod koniec lat 90. został zamknięty. Po kilkunastu latach przerwy ma wrócić do łask, planowana jest jego gruntowna renowacja. Właściciel obiektu zamierza wyremontować również znajdujący się w jego sąsiedztwie przy ul. Piłsudskiego hotel Piast.



W chwili obecnej przygotowywany jest projekt rewitalizacji hotelu Grand i znajdującego się po drugiej stronie skrzyżowania hotelu Piast. Po remoncie miejsca mają wyglądać jak dawniej.

Nie będzie nic nowego, oba obiekty są na liście zabytków Wrocławia, więc żadne zaskakujące rozwiązania nie będą wprowadzane.



za

Ulica w kształcie, w jakim możemy ją częściowo podziwiać do dzisiaj powstała dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Wcześniej była to zwykła polna droga, rzadko zabudowana wiejskimi domami, za którymi ciągnęły się rozległe ogrody. Właśnie od tych ogrodów wzięła się przedwojenna nazwa ulicy – Gartenstrasse (Ogrodowa). Nazwę tą wprowadzono oficjalnie w 1823 r., lecz we wcześniejszych wiekach można spotkać także inne nazwy. Odcinek od ul. Grabiszyńskiej do ul. Stawowej zwano Wielkim Wygonem (Große Anger), a od ul. Stawowej do ul. Dworcowej Nowym Wygonem (Neue Anger) później określany jako Angergasse. Ten ostatni odcinek nosił też czasowo nazwę Am Oberschlesischen Bahnhof lub Am Hauptbahnhof (sam plac przed Dworcem Głównym). Jakby tego było mało to do 1906 r. do Gartenstr. zaliczana była także obecna ul. Gabrieli Zapolskiej. Szybki rozwój ulicy nastąpił po wyburzeniu przez Francuzów fortyfikacji miejskich w 1807 r., a następnie przez wybudowanie w połowie XIX w. najpierw Dworca Górnośląskiego, a następnie Dworca Głównego. Ulica stała się reprezentacyjną arterią Przedmieścia Świdnickiego. W rejonie dworca powstawały hotele (Kronprinz, Nord, Vier Jahreszeiten), ośrodki kulturalne (Dom Koncertowy, obecny Teatr Polski, kino Capitol), urzędy (Śląski Sejm Krajowy, Dyrekcja Kolei).

W czasie II wojny światowej zabudowa ulicy została w znacznym stopniu zniszczona. Luki w zabudowie zaczęto uzupełniać już w latach 50. i 60. na północnej stronie ulicy i w rejonie placu Legionów. W 1961 r. ulicę przedłużono od pl. Legionów od pl. Orląt Lwowskich.
Przez pierwsze dwa powojenne lata ulica nosiła przetłumaczoną niemiecką nazwę czyli była to ul. Ogrodowa. W kwietniu 1947 r. patronem ulicy został Karol Świerczewski (1897-1947), generał, działacz komunistyczny, zabity 28 III 1947 r. przez oddział UPA pod Jabłonkami w Bieszczadach. Od 1992 r. patronem jest marszałek Józef Klemens Piłsudski (1867-1935), pierwszy Marszałek Polski, mąż stanu, Naczelnik Państwa, dwukrotny premier II RP.