Cmentarz wiejski we wsi Szczepanowice (d. Sczepanowitz, od 1936 r. Stepanshöh), która została włączona do Opola w 1936 roku. Poprzedni, stary cmentarz dla mieszkańców Szczepanowic znajdował się niemal w środku wsi, w rejonie skrzyżowania dzisiejszych ulic Biasa i Dworskiej, widnieje jeszcze na mapie z lat 30. XX wieku. Został zlikwidowany w 1936 roku, a ostatni pochówek na nim odbył się w 1909roku. Groby stniejące jeszcze w czasie podjęcia decyzji o likwidacji cmentarza zostały przeniesione na nowy cmentarz centralny w Półwsi. Cmentarz przy ul. Niemodlińskiej powstał jako nowe miejsce pochówku mieszkańców wsi Szczepanowice na początku XX wieku. W jednym z dokumentów sprawozdawczych wzmiankowana jest data 1905. Najstarsze zachowane pochówki datowane są na drugie dziesięciolecie XX w. Usytuowany w sporym oddaleniu od zabudowań wsi, od których oddzielają go tory kolejowe, został założony na planie prostokąta z główną aleją na wprost od wejścia, którą zamyka wysoki murowany krzyż, w którego podstawie zamontowano w miejsce pierwotnej, nową tablicę z inskrypcją w języku polskim. Kwatery znajdują się po obu stronach głównej osi, a groby ziemne rozmieszczone w rzędach, prostopadle do głównej alei. Według dokumentów z lat 50. XX w. istniała tu kostnica, prawdopodobnie wzniesiona w latach 30. XX wieku, gdyż w piśmie z 1934 roku jej budowę określono jako „konieczną”.

Znajdują się tu pochówki mieszkańców wsi zmarłych od lat 10. do 40. XX wieku. Charakterystyczne powtarzające się nazwiska to m. in. Bothor, Dlugosz, Kansy, Kowalski, Langosz, Niestrój, Przibilla, Skrzipczyk, Wotzka. Napisy na grobach są w języku polskim lub niemieckim. Wśród pochowanych tu mieszkańców Szczepanowic znajduje się Walenty Bias (1869-1925), polski działacz narodowy, zachował się także grób prowadzącego w Szczepanowicach gospodę Oskara Folwarcznego (zm. 1936). Groby w większości kamienne, w typowej dla początku XX wieku formie kamiennego krzyża na cokole, niektóre opatrzone sygnaturą opolskich kamieniarzy Knauera i Rőnischa. Przy głównej alei znajduje się zbiorowa mogiła opatrzona datą śmierci 24.01.1945, prawdopodobnie kryjąca szczątki ofiar zabitych przez żołnierzy radzieckich na prawym brzegu Odry. Zachowały się także groby dwóch żołnierzy poległych w 1919 roku, oznaczone charakterystycznymi żeliwnymi tabliczkami z przynależnością wojskową oraz mogiła żołnierza polskiego III brygady pancernej poległego w 1945 roku. Cmentarz jest nieczynny od ok. 1950 roku.

Źródło: