Na dawnym lekko widocznym wale podgrodzia stoi dzwonnica, która zawsze łączyła kolegiatę z miastem. Pierwsze wzmianki o dzwonnicy pochodzą z XVI wieku, o czym świadczą odręczne napisy, wykonane mazią używaną do smarowania łożysk dzwonów (1533, Anno Domini Laurentii 1564 czy Petri Anno Domini 1567).
Dzwonnica to konstrukcja drewniana, pokryta czterospadowym dachem z gontów. Jest to przede wszystkim niedoceniony zabytek budownictwa średniowiecznego. Dzwonnica ma bowiem konstrukcję opartą o słup, zwany królem i cały system belkowań bez użycia gwoździ, z nadwieszoną izbicą i dachem namiotowym. Co najmniej dwukrotnie wykonano wielki remont dzwonnicy: pierwszy raz początkiem XVII wieku i drugi raz w drugiej połowie XVIII wieku. Wielka zaś konserwacja została przeprowadzona w 2007 roku.

Wzmianki o dzwonnikach pojawiają się zaś poczynając od 1460 roku, a w początkach XVI wieku wiemy, że było ich na dzwonnicy dwóch. Do obowiązków dzwonników należała przede wszystkim obsługa dzwonów, najpierw trzech, od początków XVII w. czterech. A dzwonili kilkakrotnie w ciągu dnia, sygnalizując w ten sposób tok nabożeństw w kolegiacie, przede wszystkim officium divinum, ale także nabożeństwa fundacyjne, wotywy miejskie i specjalne uroczystości. Długo utrzymywał się zwyczaj dzwonienia wieczorem dnia, w którym zmarł mieszczanin. Oczywiście dzwonnicy byli specjalnie wynagradzani i to jak się zdaje dość sowicie, ale też musieli oni znać skomplikowane zasady rachowania czasu, prowadzić regesty różnego rodzaju itp. Niewątpliwie wiedzy specjalistycznej także wymagała obsługa nabożeństw odprawianych w kolegiacie itp. ceremonii liturgicznych.