Obiekt bojowo - obserwacyjny jednokondygnacyjny, posiadał poziomą płytę obserwatora. Płyta pomieszczenia bojowego wzmocniona była dodatkowo od zewnątrz 20 cm warstwą żelbetu (zachowana do dziś) w związku z faktem, że strzelnica skierowana była w stronę zapory przeciwpancernej.



Schron bojowy do ognia czołowego to jednokondygnacyjny obiekt z izbą bojową, oddzielnym pomieszczeniem obserwatora oraz niewielką izbą w tylnej części. Został wybudowany według indywidualnego projektu w klasie odporności B1. Z nieznanych przyczyn, niemieccy fortyfikatorzy nie podjęli decyzji o zastosowaniu tzw. kazamaty pancernej predysponowanej do ochrony stanowiska bojowego, prowadzącego ogień czołowy. Rozwiązanie to cechuje do minimum zredukowana powierzchnia czołowa obiektu fortyfikacyjnego, która narażona była na bezpośredni ostrzał wroga. Niska sylwetka schronu ułatwiała skuteczne maskowanie.