Założenie parkowe m. Ziębice jest położone na stokach Góry Piaskowej na południowo-wschodnich granicach historycznego centrum m. Ziębic.
Na najwyżej południowo-wschodniej granicy parku o średniej rzędnej 275,4m n.p.m. jest położony dawny zajazd Hartmana.

Plac wejściowy do parku leży w najniższej północno-zachodniej części parku na wys. 227,0m n.p.m. Różnica pomiędzy górną terasą Góry Piaskowej, a jej doliną sięga 48,4m i jest wyraźnie zaznaczona w postaci dość stromej skarpy z potokiem górskim położonej w centralnej części parku, łączącym zbiornik wysokiego ciśnienia „Wasserschloss” (Zamek wodny) ze stawem położonym w dolnej części parku.

Ta różnica poziomów zaznaczona także w przebiegu z południa na północ głównej alei zwieńczonej stromymi ceramicznymi schodami łączącej górną terasę z dawnym zajazdem Hartmana, a stawem w centralnej, wejściowej części parku, rozdzielającą częścią krajobrazową od części leśnej.

Drzewostan parkowy to dawne nasadzenie głównie dębów, buków, różnych gatunków lipy, a także świerków, sosen i modrzewi, różnych gatunków klonu pospolitego, klonu jaworu wzbogacony dużą ilością gatunków i odmian drzew ozdobnych rodzimych i introdukowanych takich jak dęby-burgundzki i węgierski, katalpa i inne- wprowadzanych w trakcie rozwoju kompozycji parkowej niżej położonej.

W północno-zachodniej części parku, w obniżeniach terenu, wykształciły się bogate zbiorowiska roślin siedlisk wilgotnych z olszą, wierzbą, czeremchą, topolą i jesionem.

Początki założenia parkowego jako parku m. Ziębice sięgają początku XIX w., kiedy pojawiła się w Ziębicach, idea zadbania o otoczenie miasta i zapewnienie potrzebującym odpoczynku mieszczanom terenów rekreacyjnych. Ale tylko w 1870 r. brak terenów rekreacyjnych skłonił grupę obywateli do utworzenia Towarzystwa Upiększania. Już w roku założenia Towarzystwa powstała promenada. Ale pole do działania otworzyło się tylko po odnowieniu działalności Towarzystwa Upiększenia w 1886 r. po odstąpieniu Góry Szubienicznej przez dyrekcję fabryki rur glinianych w związku z wstrzymaniem wydobywania tam glinki ogniotrwałej (1887 r.). Z tego czasu zaczęło się ostateczne obsadzanie całej górki sadzonkami świerków, sosen o modrzewi i pozwoliło ostatecznie założyć szeroką (3,5m), obsadzoną krzewami promenadę.

W 1898 r. mierniczy Otto Löbner przeprowadza dokładne badania geodezyjne wzgórza Hellwiga i sporządza dokładna mapę. Ilustrowała ona dokładnie ukształtowanie terenu, wszystkie istniejące już drogi, przeprowadzone zadrzewienia, itp. W oparciu o tę mapę architekt terenów Wiktor Göbel po dokładnym rozpoznaniu terenu zaprojektował u stóp wzgórza park miejski. Dla spragnionych wypoczynku mieszczan zaprojektował szerokie zacienione ciągi spacerowe, dużą ilość miejsc do siedzenia i rekreacji z urozmaiconymi widokami obszerne place zabaw dla młodzieży, a zwłaszcza malowniczo rozrzucone grupy różnych drzew ozdobnych.

Wiosną 1895 r. powstał duży plac zabaw o wym. 60x24m. U wejścia na plac zabaw posadzono klony, które chroniły go od kurzu.

W czerwcu 1897 r. Towarzystwo zaczęło stawiać na placu zabaw planowaną wiatę. Zbudowana została ona z naturalnego drewna i z trzech stron była otwarta, dając zarówno dobry widok na park, jak i ochronę w czasie deszczu.

W 1898 r. dalsze projektowanie parku powierzono architektowi terenów zielonych Alfredowi Menelowi z Wrocławia.

W tymże roku rozpoczęto prace nad urządzeniem stawu parkowego, a niektóre części parku, przecięte ważniejszymi dróżkami zostały obsadzone szczególnie dekoracyjnymi roślinami, katalpami, magnoliami, srebrnymi i niebieskimi świerkami, sosnami czarnymi i wejmutkami, różami alpejskimi i azaliami.

W latach 1902-1905 przez inż. Reinholda Mestela został założony wodociąg czerpiący wodę ze studni głębinowej. Wodę poprowadzono rurociągiem do wieży ciśnień wzniesionej z piaskowca w formie artystycznej nazywanej „Wasserschloss” (Zamek wodny). Przy wieży zaprojektowano fontannę w postaci głowy delfina, który wypluwa wodę do zbiornika fontanny. Woda wypływa w postaci strumyk, który wpada do stawu parkowego.

Po 1945 r. kompozycja parkowa uległa powolnej degradacji, aż do czasów współczesnych kiedy zatarły się różnice pomiędzy częścią krajobrazową i leśną parku.

za :