Historia
Uczelnia powstała w 1999 r. pod nazwą Wyższa Pomorska Szkoła Turystyki i Hotelarstwa. Jej założycielem było Przedsiębiorstwo Wielobranżowe Kolfer, istniejące od 1989 r., którego działalność związana była z turystyką i informatyką. Powołanie uczelni poprzedziło powstanie Zespołu Szkół Policealnych „KOLFER”, prowadzącego kształcenie od 1994 r. Doświadczenie zdobyte przez tę jednostkę stanowiło wyjściowy kapitał intelektualny, który odegrał kluczową rolę w początkowym okresie rozwoju uczelni.
Zezwolenie na utworzenie niepaństwowej uczelni zawodowej pod nazwą Wyższa Pomorska Szkoła Turystyki i Hotelarstwa z siedzibą w Bydgoszczy uzyskano 17 marca 1999 r., a podpisanie aktu notarialnego o założeniu WPSTiH miało miejsce 26 kwietnia 1999 r. 10 czerwca 1999 r. wpisano ją do rejestru niepaństwowych uczelni zawodowych pod nr 145. 27 maja 2004 r. uczelnia zyskała status szkoły akademickiej, w związku z pozytywnym zaopiniowaniem przez Państwową Komisję Akredytacyjną wniosku o utworzenie studiów magisterskich na kierunku turystyka i rekreacja.
Uczelnia od początku swego istnienia, ukierunkowana była na gospodarkę turystyczną, która od lat 90. XX w. notowała w Polsce i na świecie dynamiczny wzrost. Pierwszym kierunkiem nauczania była turystyka i rekreacja wraz ze specjalnością zarządzanie turystyką i hotelarstwo. W drugim roku działalności powstała specjalność: systemy informatyczne w zarządzaniu, przypisana do kierunku studiów informatyka i ekonometria. Duży nacisk kładziono również na naukę języków obcych, ściśle związanych z branżą turystyczną. Obydwa kierunki studiów zapełniały lukę edukacyjną w Bydgoszczy, gdyż żadna z uczelni państwowych i niepaństwowych w regionie nie prowadziła kształcenia na tych kierunkach. Po 2004 r. wprowadzono nowe kierunki kształcenia, m.in. socjologię, architekturę i urbanistykę, geografię oraz transport i logistykę. Zarysowało to zmianę charakteru kształcenia na techniczno-gospodarczy, który usankcjonowano zmieniając 1 października 2004 r. nazwę uczelni na Wyższa Szkoła Gospodarki. Zmieniono wówczas strukturę uczelni na trójwydziałową, z wydziałami: technicznym, społeczno-ekonomicznym i turystyki i hotelarstwa. Od tej pory uczelnia uwzględnia zasadę zachowania równowagi pomiędzy technologicznym a humanistycznym profilem kształcenia oraz komplementarności kierunków kształcenia. W kolejnych latach uczelnia wzbogacała ofertę kształcenia o kierunki: kulturoznawstwo i ekonomia (2005), nauki o rodzinie (2007), gospodarka przestrzenna, filologia, mechatronika i informatyka (2008), wychowanie fizyczne (2009), ekonomia (magisterskie), geografia (magisterskie), pedagogika (2010), fizjoterapia (2011). W 2006 r. otwarto Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny w Ełku oraz Wydziały Zamiejscowe w Malborku i Inowrocławiu, w 2010 r. Zamiejscowy Ośrodek Dydaktyczny w Słupsku, a w 2011 Wydział Zamiejscowy w Toruniu
W 1999 r. studiowało na uczelni ok. 500 osób, w 2004 r. 2,5 tys., a w 2008 r. – ok. 8,5 tys. Liczba nauczycieli akademickich w latach 1999–2004 wzrosła z 45 do blisko 200. Uczelnia zapewnia studentom praktyki zagraniczne. W 2004 r. skorzystało z nich 160 osób].
W 2006 r. uczelnia przyjęła studentów likwidowanej Wyższej Szkoły Zarządzania i Finansów w Bydgoszczy. W ramach współpracy z bydgoskim oddziałem Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, WSG prowadzi dodatkowo studia podyplomowe o kierunkach ekonomicznych (Business English, controlling i rachunkowość zarządcza, rachunkowość budżetowa).
W maju 2002 r. dokonano instytucjonalizacji sfery naukowo-badawczej w uczelni powołując do życia Instytut Gospodarki Regionalnej i Lokalnej (IGRiL), aktualnie Centrum Badań Regionalnych i Lokalnych. Wykonuje on badania m.in. na rzecz administracji państwowej. W statucie uczelni od 2002 r. obowiązuje zapis zobowiązujący wszystkie jednostki naukowo-dydaktyczne do prowadzenia badań naukowych. Najważniejsze obszary badań obejmują: rozwój metodologii badań nad turystyką, zastosowania technologii informatycznej w gospodarce turystycznej oraz badania nad gospodarką i społeczeństwem w skali lokalnej i regionalnej. Niektóre z przedsięwzięć naukowo-badawczych podejmowanych przez uczelnię wnoszą istotny wkład w integrację, promocję i stymulację środowiska naukowego Bydgoszczy

. Baza dydaktyczna

Teren uczelni zajmuje powierzchnię ok. 8 ha. Znajduje się on w centrum miasta, na południowym nabrzeżu Brdy, w rejonie dawnej garbarni Buchholza. Zabytkowy budynek poprzemysłowy garbarni, zbudowany w 1862 r. został zaadaptowany na cele administracyjne; do 2012 roku mieścił się w nim dziekanat oraz rektorat. W 2004 r. w skład kompleksu obiektów dydaktycznych wchodziło 6 wolno stojących budynków. W kolejnych latach kompleks rozbudowywano o kolejne obiekty, a budynki zabytkowe były remontowane. W starej wozowni urządzono Akademicką Przestrzeń Kulturalną z galerią sztuki, salą widowiskową, studiem nagrań i Muzeum Fotografii. W 2010 r. kampus uczelniany mieścił 12 budynków dydaktyczno-naukowych, które są połączone arkadami z głównym dziedzińcem. Wszystkie pracownie, dydaktyczne i komputerowe, jest czytelnia i biblioteka znajdują się na terenie kampusu.
Wokół uczelni położone są tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, m.in.: boiska, korty tenisowe, ciągi spacerowe, arboretum oraz przystań rzeczna na rzece Brdzie z pomostem o długości 30 m, przeznaczona do uprawiania sportów wodnych. Rozległy teren w zakolu Brdy pozwala na planowanie przez uczelnię nowych inwestycji np. przystanku Bydgoskiego Tramwaju Wodnego. Lepsze skomunikowanie campusu ze Śródmieściem przyniosła również budowa w sąsiedztwie nowego połączenia tramwajowego do dworca PKP. Uczelnia posiada jedną z największych w Bydgoszczy hal widowiskowo-sportowych. Na niej m.in. odbywają się co roku warsztaty Camerimage.
Uczelnia dysponuje własnymi ośrodkami wypoczynkowo-szkoleniowymi w Świekatowie i Tleniu

Opis z