Kościół św. Wojciecha – drewniana świątynia w Garbowie, zbudowana w 2. poł. XVII wieku, spalona przez wycofujące się wojska rosyjskie w 1915 roku. Jej pozostałością jest murowana fasada (dobudowana w 1731 roku), wpisana do rejestru zabytków jako ruina krajobrazowa. Świątynię postawioną po zniszczeniu poprzedniej w czasach potopu szwedzkiego, ufundował ks. Mikołaj Sługocki. Drewniany kościół stanął na szczycie wzniesienia, w miejscu swojego poprzednika. Budowla oparta była na planie regularnego krzyża greckiego. W 1731 roku remont wraz z poważną rozbudową kościoła (w tym z budową nowej dzwonnicy) przeprowadził Daniel Kowalewski, właściciel pobliskiej wsi Ługów. Wówczas to świątynia diametralnie zmieniła swój zewnętrzny wygląd. Budowlę w 1781 roku wzmocniono nowymi podwalinami kamiennymi. Kilka lat później proboszcz Jan Odyński przedłużył nawę, którą zakończył fasadą. Wówczas to ogólny plan budowli przyjął niemal klasyczny zarys krzyża łacińskiego. W roku 1862 ponownie przeprowadzono remont, który obejmował m.in. wymianę dachów, które pokryto częściowo blachą. Po zakończeniu budowy nowego kościoła w 1912 roku, planowano remont starej świątyni.W pierwszych dniach sierpnia 1915 roku kościół został spalony. Dziś na „kościelisku” stoi tylko murowana fasada, fragmenty ścian nawy oraz ogrodzenia cmentarza przykościelnego. Pozostałości te są wpisane do rejestru zabytków jako ruina krajobrazowa