Pierwszy kościół został ufundowany w 1616r. przez ks. Macieja Wołkowicza - misjonarza katedralnego. Obecny, murowany, wybudowany został w latach 1768 - 1777 jako kościół klasztorny dla Sióstr Benedyktynek, które przybyły w 1626 r. do Przemyśla z Jarosławia. Fundatorem kościoła był Franciszek Salezy Potocki z Krystynopola. Świątynię konsekrowano w 1783 r. Jednocześnie rozbudowywano klasztor. Dla ochrony przed najeźdźcami, zarówno kościół jak i klasztor otoczono murem obronnym ze strzelnicami, który zachował się na długości ok. 350 m wraz z otworami strzelnic i fragmentami baszt. We wnętrzu kościoła można podziwiać barokowe freski Stanisława Stroińskiego z XVIII w., rokokowa kratę chóru, obrazy z XVII-XVIII w., tabernakulum z alabastru z 1880 r. oraz barokową ambonę z XVIII w. Zespół jest najstarszą budowlą Zasania.

br />
O kościele i klasztorze SS. Benedyktynek na br />


Wspólnota mniszek na Zasaniu powstała w roku 1629 dzięki ksieni jarosławskiej Annie Kostczance. Własny nowicjat otwarto w roku 1644, a pół wieku później, w 1694 roku, klasztor otrzymał autonomię. Pierwszą z tzw. starszych (tak wcześniej nazywano przełożoną) była profeska jarosławska Magdalena Komorowska (1694-1698).

Częstym zagrożeniem dla wspólnoty w XVII i XVIII wieku była bliskość rzeki San, która co roku zalewała okolicę, tak że większość dochodów klasztoru przeznaczono na regulację koryta oraz naprawę szkód spowodowanych przez powódź. W latach 1722-1748 klasztor wyraźnie się odrodził przede wszystkim za sprawą ksieni Franciszki Jeżówny. Przypisuje się jej założenie cegielni oraz szkoły klasztornej, dzięki której wspólnota przetrwała kasaty józefińskie. Od 1785 r. szkoła była trzyklasowa, ale później stopniowo przedłużano okres nauki. Kurs nauczycielski istniejący od roku 1821 rozwinął się pod koniec XIX wieku w seminarium nauczycielskie. Na początku XX w. istniały już przy klasztorze: szkoła „ludowa” (podstawowa), szkoła wydziałowa (gimnazjum), dwuletni kurs robót kobiecych, seminarium nauczycielskie oraz kurs przedszkolanek. W 1912 r. szkoła przybrała charakter prywatny. Siostry pracowały w szkole jako nauczycielki oraz wychowawczynie. Natomiast w zajęciach poza murami opactwa pomagały osoby świeckie.

Po 1945 r. wspólnota starała się wyremontować klasztor oraz przywrócić ogromny kompleks budynków szkolnych, całkowicie zniszczony podczas II Wojny Światowej. Budynki szkolne nie zostały nigdy odbudowane, ale na ich ruinach w 1985 r. wzniesiono Dom rekolekcyjny p.w. Dobrego Pasterza, który jest prowadzony przez wspólnotę i pracują tam siostry przeznaczone do posługi pielgrzymom oraz różnym grupom rekolekcyjnym.

W latach 1967-1991 w jednym z budynków należących do zewnętrznej klauzury nasze siostry prowadziły przedszkole katolickie – wówczas jedyny tego rodzaju ośrodek w Przemyślu. Ponadto kilka sióstr nauczało katechezy wśród dzieci i młodzieży, a jedna była nawet jako katechetka zatrudniona w szkole podstawowej. Przez wiele lat siostry prowadziły pracownię szycia i haftu szat liturgicznych. Obecnie siły sióstr są skupione raczej na pomocy kościołowi lokalnemu – parafii, która jest od r. 1970 ściśle związana z naszym Opactwem. Niektóre z sióstr pracują jako zakrystianki, organistki, inne na różny sposób pomagają w „parafialnym zapleczu” w ramach klauzury zewnętrznej. /p>